Επιβίωση soft version

Άλλη μια πρώτη του μήνα... Ο μισθός μπήκε. Κι ήδη ξέρω... πως δεν θα μείνει. Μπαίνω σπίτι κουρασμένος, αφήνω τα κλειδιά στο τραπέζι, δίπλα οι λογαριασμοί, λες και κανείς δεν τους μαζεύει. Νερό τριάντα ευρώ, ρεύμα εκατό, κοινόχρηστα πενήντα, κι άλλο ένα χαρτί στον σωρό. Σούπερ μάρκετ διακόσια πενήντα, τηλέφωνο τριάντα κι αυτό, ο μισθός δεν πρόλαβε να έρθει και ψάχνει ήδη τρόπο να χαθεί από δω. Ενοίκιο επτακόσια ευρώ, βενζίνη άλλο κατοστάρικο, κι ό,τι απέμεινε στην άκρη χάνεται πριν το καταλάβω. Παιδίατροι και φάρμακα, ανάγκες που δεν περιμένουν, γιατί τα παιδιά όταν αρρωσταίνουν τους λογαριασμούς δεν ξέρουν. Μετράω ευρώ, μετράω μέρες, μετράω πόσα μου έχουν μείνει. Και κάθε βράδυ αναρωτιέμαι αν αυτό είναι ζωή ή συνήθεια που έγινε ρουτίνα. Πού είναι η ζωή που μας υποσχέθηκαν; Πού είναι οι μέρες οι καλές; Όλο δουλεύουμε για λογαριασμούς και μένουμε με άδειες τσέπες και πληγές. Δεν είναι ζωή, είναι επιβίωση, μια μάχη που δεν σταματά. Κι όταν τελειώνουν τα χρήματα μένει η αγωνία να κοιτά. Η κόρη μου με ρωτάει: «Μπαμπά, φέτος θα πάμε διακοπές; Θα πάμε μια εκδρομή όπως οι φίλες μου;» Κι εγώ για λίγο παγώνω, ψάχνοντας λόγια να βρω. Γιατί δεν φτάνει η καρδιά να θέλει, όταν δεν φτάνει ο μισθός. Χαμογελάω για να μη δει πως μέσα μου έχω λυγίσει. Γιατί τα όνειρα ενός παιδιού δεν κοστίζουν πολλά, μα καμιά φορά κοστίζουν περισσότερα απ' όσα βγάζω εγώ. Δεν ζητάω πλούτη και παλάτια. Δεν ζητάω ακριβά αυτοκίνητα. Δεν ζητάω θαύματα. Ζητάω μια ζωή με αξιοπρέπεια. Να μπορώ να πληρώσω τα βασικά και να περισσεύει κάτι μικρό. Μια βόλτα, Μια εκδρομή, Μια ανάμνηση για τα παιδιά μου, Αυτό μόνο. Γιατί αν δουλεύεις κάθε μέρα και πάλι δεν μπορείς να ζήσεις, αν ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας, αν τα όνειρα μπαίνουν σε δόσεις και η χαρά μετριέται σε ευρώ, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο άνθρωπος. Το πρόβλημα είναι το σύστημα. Πού είναι η ζωή που μας υποσχέθηκαν; Πού είναι οι μέρες οι καλές; Όλο δουλεύουμε για λογαριασμούς και μένουμε με άδειες τσέπες και πληγές. Δεν είναι ζωή, είναι επιβίωση. Και το φωνάζω δυνατά να ακουστεί. Γιατί κανείς δεν πρέπει να δουλεύει και να μην μπορεί να ζήσει. Κανείς. Αυτό δεν είναι ζωή. Αυτό είναι απλά επιβίωση.