Srimad Bhagavad Gita 3.29 Gujarati

શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતા અધ્યાય ૩ (કર્મયોગ), શ્લોક ૨૯ નો સારાંશ આ શ્લોકમાં ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ અર્જુનને સમજાવે છે કે જે લોકો પ્રકૃતિના ગુણોના પ્રભાવમાં આવીને ભ્રમિત (મોહિત) થઈ ગયા છે, તેમની સાથે જ્ઞાની વ્યક્તિએ કેવો વ્યવહાર કરવો જોઈએ. મુખ્ય વિચારો: અજ્ઞાની લોકોની આસક્તિ: જે લોકો ભૌતિક પ્રકૃતિના ત્રણ ગુણો (સત્વ, રજસ અને તમસ) ના પ્રભાવમાં છે, તેઓ માયાવી બંધનોમાં ફસાયેલા રહે છે. તેઓ ભૌતિક કાર્યો અને તેના મળનારા ફળ (પરિણામ) માં ખૂબ જ આસક્ત (attached) હોય છે, કારણ કે તેઓ એવું માને છે કે 'હું જ આ બધા કર્મોનો કરનારો છું'. જ્ઞાની પુરુષોની ફરજ: જે લોકો પૂર્ણ સત્યને જાણે છે (જેઓ સમજે છે કે આત્મા અલગ છે અને પ્રકૃતિના ગુણો માત્ર પોતાનું કામ કરી રહ્યા છે), તેમણે આ અલ્પજ્ઞાની કે ઓછી સમજણ ધરાવતા લોકોને મૂંઝવણમાં ન મૂકવા જોઈએ. વિચલિત ન કરવા: જ્ઞાની વ્યક્તિએ અજ્ઞાની લોકોની શ્રદ્ધા કે તેમના કર્મોમાં અચાનક ભંગાણ ન પાડવું જોઈએ. જો તેમને એકદમ જ ઊંચું જ્ઞાન આપવામાં આવે, તો તેઓ મૂંઝાઈ જશે અને પોતાનું કર્મ કરવાનું પણ છોડી દેશે, જે તેમના માટે નુકસાનકારક સાબિત થઈ શકે સરળ શબ્દોમાં સાર: જે લોકોને હજુ પૂરતું આધ્યાત્મિક જ્ઞાન નથી અને તેઓ સંસારના કામોમાં રચ્યાપચ્યા રહે છે, તેમને જ્ઞાની લોકોએ વહેલાસર બધું છોડી દેવા માટે દબાણ કે હેરાન ન કરવા જોઈએ. તેના બદલે, જ્ઞાની વ્યક્તિએ પોતે સાચા અને આસક્તિ વગરના કર્મો કરીને સમાજ સામે એક સારું ઉદાહરણ પૂરું પાડવું જોઈએ, જેથી અજ્ઞાની લોકો પણ ધીમે-ધીમે સાચા માર્ગે વળી શકે.