Kinderen voor Kinderen Festival 1990 - Kussen

Kinderen voor Kinderen Festival 1990 - Kussen. Gezongen door de Konsinjoorkes uit Kontich. Ik vind het best gezellig Als er visite is bij ons thuis Maar het begin en einde Dat is voor mij elke keer een kruis Steeds als ze gaan of komen Dan erger ik mij weer groen en geel Aan dat volstrekt onnodige Onafwendbare ritueel Als iedereen mekaar gaat kussen Dan wil ik er meteen van tussen Want bij die aanblik raak ik altijd Reuze treurig gehumeurd En strakjes ben ik aan de beurt Als ze mekaar zo staan te zoenen Dan zakt de moed mij in de schoenen Want telkens word ik in die enge Ceremonie meegesleurd Al dat gelik is bij grote mensen Blijkbaar een oud gebruik Maar het geeft mij toch altijd Een wee gevoel in de onderbuik En wat ik graag zou weten: Wie heeft dat rare gedoe bedacht? En waarom dringen zij die traditie Op aan het nageslacht? Het zijn onaangename klussen Om iedereen te moeten kussen En echt, ik doe het zonder morren Ik beschouw het als een plicht Al blijft het wel een gek gezicht Maar om daarna dan door die horde Ook nog 's t'ruggezoend te worden Dat doet voor mij pas echt de deur Nee, zeg maar alle deuren dicht Het is heel leuk om jarig te wezen Dat weet ik donders goed Dan brengen al je tantes en ooms Kadootjes in overvloed Maar zo'n verjaardag is in één opzicht Eigenlijk ook een straf Als ik als dank een rondje moet zoenen Dan is de lol eraf Als pap en mama's broers en zussen Mij met z'n allen komen kussen Dan sla ik altijd in gedachten Met een noodkreet op de vlucht Voor die onsmakelijke klucht Maar ik probeer ze te ontglippen Die vieze ouwe dikke lippen En zelluf zoen ik als het even kan Alleen maar in de lucht