Enbatolia- Yarım Kalan Cümle

Bu gece yine camda aynı yağmur izi, Tüm şehir bile benden sessiz. Bir fotoğraf kaldı cebimin dibinde, Gülüşün eskimemiş, değişen biziz Saatler yürürken ben hep durdum, İçimde kapanmayan bir istasyon. Her vedanın bir adı var dediler, Bizimkisi sadece suskunluk. Sen gittin, şehir ışıklarını söndürdü, Gökyüzü bile rengini unuttu. Ben hâlâ aynı cümlede kaldım, Noktayı koyamadım, seni unutup. Belki bir gün rüzgâr sesini getirir, Belki geceler beni affeder. Ama bu kalp her atışında fısıldar: "Bazı aşklar sadece eksik biter." Kaldırımlar adını ezberlemiş gibi, Her adımım sana çıkıyor yine. Aynalara baktığım her sabah, Biraz daha yabancı kendime. Kırık umutları topladım cebime, Hiçbiri yarını göstermedi. Sevmek bazen gitmek değilmiş, Gitmeyene rağmen beklemekmiş. Kimse bilmez gecenin ağırlığını, Sessizlik bağırır en çok. Bir kalbin içinde kaybolmak varmış, Dönüşü olmayan bir yol. Sen gittin, ben mevsimleri sayamadım, Takvimler bile bana küstü. Bir gün yeniden güler miyim bilmem, Ama seni severken ben büyüdüm. Ve eğer bir gün yollar kesişirse, Konuşmayalım... gözlerin yeter. Çünkü bazı hikâyeler mutlu bitmez, Yine de ömür boyu değer.