امام محمد غزالی: از بحرانِ شک تا کیمیای سعادت

در این ویدئو سراغ زندگی و میراثِ امام محمد غزالی (۴۳۶–۴۹۰ شمسی/۱۰۵۸–۱۱۱۱ میلادی) می‌رویم؛ متفکری که با نبوغ و صداقتِ فکری‌اش، هم ستون‌های الهیاتِ اشعری را تثبیت کرد، هم پلی میان فقه و عرفان زد، و هم با «تهافت الفلاسفه» بحثی ماندگار دربارهٔ علیت، ازلیتِ عالم، علمِ الهی و معاد به راه انداخت. از روزگارِ شاگردی نزد امام‌الحرمین جوینی تا اوجِ شهرت در مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد، از بحرانِ درونی و «المنقذ من الضلال» تا خلوتِ معنوی و نگارشِ «احیاء علوم‌الدین» و «کیمیای سعادت»، روایت می‌کنیم که غزالی چگونه میان عقل، نقل و «ذوق» تعادل تازه‌ای ساخت. در این اپیزود می‌بینید: زمینهٔ تاریخی: عباسیان، مدارسِ نظامیه و مناظره با اسماعیلیان مواجههٔ غزالی با فلسفهٔ مشّایی: «تهافت» و مسئلهٔ علیت (از ابن‌سینا تا پژواک‌های هیوم) بحرانِ شک و دگردیسیِ معنوی: از تدریس تا خلوت و بازگشت پروژهٔ اخلاقی: «احیاء علوم‌الدین» و نسخهٔ فارسیِ مردمی، «کیمیای سعادت» اسطوره‌زدایی: آیا غزالی با علم و ریاضی مخالف بود؟ واقعیتِ تاریخی چیست؟ چرا در ایرانِ پساصفوی کمتر به او پرداخته‌ایم و جایگاهش در حافظهٔ جمعی چیست؟ اگر این موضوع برایتان جذاب بود، حتماً نظر بدهید که سراغ کدام چهرهٔ بعدی برویم. در بخش توضیحاتِ تکمیلی، معرفیِ منابعِ پیشنهادی و لینکِ بررسی «کیمیای سعادت» توسط عبدالکریم سروش را هم قرار می‌دهم. #غزالی #فلسفه_اسلامی #عرفان #کیمیای_سعادت #احیاء_علوم_الدین