حکایت دختر شهریار و درویش عاشق

​‪@adabparsi365‬ گوینده و سرپرست گروه خانم‌؛ مهتاب_ حاجی‌محمدی ژاله افشار در دلِ منطق‌الطیرِ عطار، میان صدها حکایتِ تمثیلی، داستانی هست کوتاه اما سوزان؛ روایتی از عشقی که هرگز قرار نبود به جایی برسد. عشقی که با یک خنده آغاز شد و با یک پاسخ، برای همیشه فرو ریخت. این، حکایت شاهزاده و گداست. داستان از جایی شروع می‌شود که دو انسان از دو جهان کاملاً متفاوت، تنها برای یک لحظه، در مسیر هم قرار می‌گیرند. شاهزاده‌خانمی، دختر پادشاهی بزرگ؛ زیبا، دست‌نیافتنی، چون ماهی که فقط برای تماشا آفریده شده است. و در مقابل، درویشی فقیر؛ مردی بی‌چیز که تمام دارایی‌اش تکه نانی‌ست در دست. گدا از کنار قصر می‌گذرد که ناگهان چشمش به چهره‌ی شاهزاده می‌افتد. حیرت، عقلش را می‌رباید؛ نان از دستش می‌افتد و همان لحظه، شاهزاده می‌خندد… خنده‌ای کوتاه، ساده، شاید حتی بی‌اهمیت. اما برای گدا، آن خنده پایان زندگیِ پیشین و آغاز جنونی هفت‌ساله است. از همان روز، مرد آرام و قرار را از دست می‌دهد. شب و روز، در کوچه‌های اطراف قصر پرسه می‌زند، می‌گرید، می‌سوزد. هفت سال تمام. هفت سال انتظارِ کسی که حتی نامش را نمی‌داند. شب‌ها کنار سگ‌های کوی شاهزاده می‌خوابد و روزها با نگاه مردم تحقیر می‌شود، اما دلش هنوز به همان خنده بند است. تا اینکه حضورش خطرناک می‌شود. خدمتکاران قصر تصمیم می‌گیرند این عاشقِ مزاحم را برای همیشه حذف کنند. درست در همین لحظه، شاهزاده پنهانی او را فرا می‌خواند. جانش را نجات می‌دهد، اما فاصله را یادآوری می‌کند: «چون تویی را چون منی کی بود جفت؟» گدا اما از مرگ نمی‌ترسد. او فقط یک سؤال دارد؛ سؤالی که هفت سال با خود حمل کرده است: «آن روز… چرا به من خندیدی؟» شاهزاده پاسخ می‌دهد: به سادگی‌ات خندیدم، به بی‌هنری‌ات؛ به مردی که با یک نگاه، هم نانش افتاد و هم جانش. و بعد می‌افزاید: خندیدن بر حالت شاید روا بود، اما خندیدن در روی تو، خطای من بود. و همین. شاهزاده می‌رود، مثل دود ناپدید می‌شود، و ناگهان گدا می‌فهمد: تمام آن هفت سال، تمام آن سوختن و ساختن… هیچ نبود.