Llorona

Η πρώτη χρονιά στο Μουσικό Σχολείο επιφύλασσε για τους μαθητές και τις μαθήτριες της Α’ Γυμνασίου πολλές νέες προκλήσεις, από τα ατομικά μαθήματα μουσικών οργάνων και τα μαθήματα μουσικής θεωρίας, μέχρι τη μουσική σύμπραξη. Το Φωνητικό Σύνολο μαθητών και μαθητριών της Α’ Γυμνασίου εξερεύνησε μουσικά ένα ποικίλο εύρος τραγουδιών μεταξύ των οποίων και το τραγούδι από την μουσική παράδοση του Μεξικού, “Llorona”. Αφορμή για την επιλογή του τραγουδιού στάθηκε η Ημέρα των Νεκρών (El Día de los Muertos) που γιορτάζεται αρχές Νοέμβρη κυρίως στο Μεξικό. Η επαφή με το συγκεκριμένο τραγούδι πυροδότησε μία συζήτηση γύρω από την χρωματιστή γιορτή που στήνεται στα νεκροταφεία την ημέρα εκείνη και από το πώς διαχειρίζονται οι άνθρωποι την απώλεια και το πένθος σε άλλους πολιτισμούς. Παράλληλα με την πρόβα, συζητήθηκαν οι μύθοι και οι διαφορετικές εκδοχές πίσω από την αναφορά του τραγουδιού στην γυναίκα που θρηνεί (Llorona). Μετά την ολοκλήρωση του τραγουδιού, προχωρήσαμε στην ηχογράφηση με την βοήθεια του εκπαιδευτικού μουσικής, Παντελή Πεταρούδα, και με την κιθαριστική συνοδεία των μαθητών της Α’ Λυκείου, Παύλο Κουνουβέλη και Αναστάση Ράπτη. Ακολούθησε η δημιουργία μεξικάνικων μασκών με την πολύτιμη συμβολή του εκπαιδευτικού καλλιτεχνικών, Οδυσσέα Σέλιου, ώστε να φτάσουμε σήμερα στο τελικό οπτικοακουστικό υλικό μέσα από την καλλιτεχνική ματιά του μαθητή της Β’ Λυκείου, Φώτη Παπαδόπουλο. Ευχαριστώ όλους τους συντελεστές για την συνεργασία και εύχομαι στους μαθητές και στις μαθήτριες της Α’ Γυμνασίου να συνεχίσουν προοδευτικά τη δημιουργική τους πορεία στο σχολείο μας! Η εκπαιδευτικός, Αναστασία Σταύρου No sé qué tienen las flores, llorona, Las flores del camposanto Que cuando las mueve el viento, llorona, Parece que están llorando. Ay de mí, llorona, llorona, llorona de un campo lirio. El que no sabe de amores, llorona, No sabe lo que es martirio. Dos besos llevo en el alma, llorona, Que no se apartan de mí: El último de mi madre, llorona, Y el primero que te di. Δεν ξέρω τι έχουν τα λουλούδια, llorona, τα λουλούδια του κοιμητηρίου. Που όταν τα κουνά ο άνεμος, llorona, μοιάζουν να κλαίνε. Αχ, llorona, llorona, llorona ενός αγρού με κρίνα. Όποιος δεν ξέρει από έρωτα, llorona, δεν ξέρει τί θα πει μαρτύριο. Δύο φιλιά κουβαλώ στην ψυχή μου, llorona, που δεν φεύγουν από μένα: Το τελευταίο της μητέρας μου, llorona, και το πρώτο που σου έδωσα.