พิณซิ่งมันๆเบสหนักๆ พิณซิ่งม่วนๆ พิณซิ่งสะเดิด พิณซิ่งแด๊นซ์ พิณซิ่งแห่บุญผะเหวด พิณซิ่ง แห่ หย่าว

พิณซิ่งมันๆเบสหนักๆ, พิณซิ่งม่วนๆ, พิณซิ่งมันๆ, พิณซิ่งสะเดิด, พิณซิ่ง แห่ หย่าว, พิณซิ่งมันๆ เบสหนัก, พิณซิ่งมันๆ เบสหนักๆ, พิณซิ่งแดนซ์, พิณซิ่งแห่สงกรานต์, พิณซิ่งแห่บุญผะเหวด, พิณซิ่งแห่บุญบั้งไฟ, พิณ : Phin (เครื่องดนตรีพื้นบ้านอีสาน) พิณ เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องดีดแบบหนึ่ง มีหลายชนิดแตกต่างตามท้องที่ ในภาคอีสานของประเทศไทย พิณอาจมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามท้องถิ่น เช่น "ซุง" หรือ "เต่ง" และมีลักษณะคล้าย "ซึง" ของภาคเหนือ หรือมีรูปร่างคล้ายกีตาร์แต่มีขนาดเล็กกว่า จัดเป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย โดยทั่วไปมี 3 สาย ในบางท้องถิ่นอาจมี 2 หรือ 4 สาย บรรเลงโดยการดีดด้วยวัสดุทีเป็นแผ่นบาง เช่นไม้ไผ่เหลา หรืออาจใช้ปิ้กกีตาร์ดีดก็ได้ สมัยก่อนจะเล่นเครื่องเดียวเพื่อเกี้ยวสาว ปัจจุบันมักใช้บรรเลงในวงดนตรีโปงลาง วงดนตรีลำซิ่ง หรือวงดนตรีลูกทุ่ง พิณ หรือ ซุง เป็นเครื่องดนตรีประเภทสายชนิดดีด ( Plucked Stringed Instrument) ตระกูลเดียวกับ ซึง กระจับปี่ จะเข้ แมนโดลิน ใช้บรรเลงดำเนินทำนอง นิยมทำมาจากไม้ท่อนเดียว จึงเรียกว่า ซุง ปัจจุบัน เรียกว่า พิณไม้ที่ทำพิณนั้น ไม้ที่ทำพิณนั้นส่วนมากใช้ไม้ขนุน เพราะง่ายแก่การขูด เจาะ บาก ได้ง่าย เมื่อไม้แก่เต็มที่ไม้จะมีสีสดใสเป็นสีเหลืองสวยงามตามธรรมชาติพิณ มีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย อ้างอิงได้จากข้อความในหนังสือไตรภูมิพระร่วง ที่กล่าวถึงการละเล่นพื้นเมืองและการเล่นดนตรีในสมัยนั้นว่า ลางจำพวกดีดพิณและสีซอพุงตอและกรับฉิ่ง เริงรำจับระบำเต้นเล่น ซึ่งให้ความหมายว่า พิณ ใช้เล่นกับซอสามสาย ประกอบกับฉิ่ง กรับมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นราชธานีอีกประการหนึ่งชาวไทยเรารู้จักคำว่าพิณมาพร้อมกับ พุทธประวัติ ตอนที่ พระอินทราธิราชเสด็จลงมาดีดพิณสามสาย ถวายเพื่อเป็นอนุสติแก่พระพุทธเจ้าก่อนที่พระองค์จะตรัสรู้ ว่าการบำเพ็ญเพียรแสวงหาโฆษกธรรมนั้นถ้าเคร่งครัดนักก็เปรียบเสือนการขึ้นสายพิณให้ตรึงเกินไปแล้วย่อมขาด ถ้าหย่อนยานนักไม่มีเสียงไพเราะ แต่ถ้าทำอยู่ในขั้น มัชฌิมาปานกลาง ก็เหมือนการขึ้นสายพิณแต่เพียงพอดีกับระดับเสียง ย่อมให้เสียงดังกังวานไพเราะ แจ่มใสดังใจความในวรรณคดีเรื่อง “พระปฐมสมโพธิกถา” พระราชนิพนธ์ ของ สมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส ว่า “ ขณะนั้น สมเด็จอมรินทราธิราชทราบในข้อปริวิตก ดังนั้นจึงทรง พิณพาทย์ สามสาย มาดีดถวายพระมหาสัตย์ สายหนึ่งเคร่งนักพอดีดก็ขาดออกไปเข้าก็ไม่บันลือเสียง และสายหนึ่งนั้นไม่เคร่งไม่หย่อนปานกลาง ดีดเข้าก็บันลือศัพท์ไพเราะเจริญจิต พระมหาสัตย์ได้สดับเสียงพิณก็ถือเอานิมิตนั้นทรงพิจารณาเห็นแจ้งว่า “ มัชฌิมาปฏิบัตินั้นเป็นหนทางพระโพธิญาณ ”อีสาน รวมทั้งการแสดงร่วมกับเครื่องดนตรีสากล อีกด้วย ส่วนประกอบพิณอีสาน 1. ลูกบิด ปัจจุบันลูกบิดที่ใช้มีอยู่ 2 ชนิด คือ 1.1 ลูกบิดไม้ มีลักษณะคล้ายกับลูกบิดซอด้วง ซออู้ในเครื่องดนตรีไทย 1.2 ลูกบิดกีต้าร์ ใช้ลูกบิดกีต้าร์แทนเพื่อความคงทนและสะดวกในการใช้งาน 2. สายพิณ ในอดีตใช้สายเบรครถจักรยานเส้นเล็กๆ แต่สายพิณในปัจจุบันนิยมใช้สายกีต้าร์ไฟฟ้า 3. หย่องพิณ นิยมใช้หย่องที่ทำจากไม้เนื้อแข็ง 4. ขั้นพิณ (fret) ใช้ติวไม้ไผ่ติดที่คอพิณ หรือ ลวดทองเหลือง ติด 5. ตัวพิณ ถ้าเป็นพิณโปร่งข้างในจะกรวง เพื่อให้เกิดการกำธรของเสียง ขนาดสัดส่วนพิณอีสาน เต้าพิณ มีความกว้างไม่น้อยกว่า 8 นิ้ว ตามยาวจากกล่องเสียงหรือเต้าพิณถึงหย่อง 14 นิ้ว หรือจากหย่องสุดท้ายพาดสายไปถึงหย่องหน้าประมาณ 22 นิ้ว เจาะร่องสำหรับใส่ลูกบิดประมาณ 3 นิ้ว ขั้น (เฟรท) มีขนาดพอเหมาะไม่สั้นหรือยาวเกินไป ซึ่งจะทำให้ผู้ฝึกหัดใหม่สามารถกดนิ้วได้สะดวก เทคนิคการบรรเลงพิณอีสาน คล้ายกับวิธีการดีดกีตาร์ นิ้วมือทุกนิ้วทำหน้าที่กดสายให้มีระดับเสียงต่าง ๆ ส่วนมือขวาจะดีดสายพิณ บริเวณเหนือหย่องสาย ปิ๊ก( PICK ) นิยมทำด้วย ไม้ไผ่ผ่าให้บาง หรือใช้เขาสัตว์ เหลาเป็นแผ่นบาง ๆ แต่ในสมัยปัจจุบัน นิยมใช้พลาสติกแทน การบรรเลง พิณสามารถใช้บรรเลงประกอบกับเครื่องดนตรีอื่น ๆ ได้ เช่น แคน ซอ โหวด โปงลาง เป็นต้น และนิยมใช้พิณบรรเลงนำวง ซึ่งปัจจุบันการรวมวงโปงลางนี้ สามารถเล่นได้ครบทั้ง 7 เสียง และสามารถบรรเลงเพลงไทยสากล เพลงสากล หรือ บรรเลงเดี่ยว ๆ ก็ได้ 1. ให้จับคอพิณเหมือนกีต้าร์ ให้มือซ้ายจับคอพิณ หัวแม่มืออยู่หลังคอพิณ นิ้วทั้ง 4 อยู่ด้านหน้าคอพิณพร้อมที่จะกดลงที่ ขั้นพิณ ตามเสียงที่ต้องการ 2. จับปิคดีดทุกครั้ง 3. ให้ดีดสายเปล่าสลับขึ้นลง อย่าให้ขาดจังหวะ ทีละครั้ง 4. ให้ดีดสายเปล่า ในลักษณะกรอ หรือ รัว นานๆ 5. ให้ดีดสายเปล่าพร้อมกับกดขั้นพิณ ในลักษณะการสบัดเสียง 6. ใช้นิ้วกดขั้นพิณต่างๆตามเสียงที่ต้องการ 7. ฝึกบรรเลงพื้นฐาน หรือเพลงช้าๆ ก่อน เช่น ลายโปงลาง เต้ย 3 จังหวะ ฯล การตั้งสายพิณอีสาน ลายพิณ หมายถึง กลอนของพิณ หรือเพลง เช่น ลายลำเพลิน ลายสุดสะแนน ลายกาเต้นก้อนเป็นต้นลักษณะการตั้งลายพิณนั้นสามารถตั้งได้หลายวิธีตามโอกาสที่จะนำไปใช้บรรเลงของแต่ละคน สามารถแบ่งออกได้ 4 แบบใหญ่ๆ ด้วยกัน คือ 1. การตั้งลายพิณแบบลายลำเพลิน การตั้งสายพิณแบบนี้เป็นที่นิยมกันมากเพราะสามารถบรรเลงได้ง่าย เสียงทุ้มให้ความสนุกสนาน เสียงที่ตั้งสามารถตั้งได้ดังนี้ สายที่ 1 เป็นเสียง มี สายที่ 2 เป็นเสียง ลา สายที่ 3 เป็นเสียง มี (ต่ำ) 2. การตั้งลายพิณแบบเซิ้ง การตั้งลายพิณแบบนี้จะเล่นยาก และสามารถเล่นได้ทั้งลายลำเพลินและเพลงรวมทั้งการจับคอร์ดพิณได้ เสียงที่ตั้งสามารถตั้งได้ดังนี้ สายที่ 1 เป็นเสียง เร สายที่ 2 เป็นเสียง ลา สายที่ 3 เป็นเสียง มี (ต่ำ) 3. การตั้งลายพิณแบบสายคู่ การตั้งสายพิณแบบนี้ ให้เสียง 2 เสียงเหมือนกัน สามารถตั้งสายได้ดังนี้ สายที่ 1 เป็นเสียง เร สายที่ 2 เป็นเสียง เร สายที่ 3 เป็นเสียง มี การตั้งลายพิณแบบสุดสะแนน สามารถตั้งสายพิณได้ดังนี้ สายที่ 1 เป็นเสียง เร สายที่ 2 เป็นเสียง ที สายที่3 เป็นเสียง มี (ต่ำ) #พิณซิ่งมันๆเบสหนักๆ