เด็กวัดเล่าผี ep.77 | คนส่งน้ำแข็ง..กับเที่ยวสุดท้ายสายมรณะ

ความเย็นจัดจากน้ำแข็งก้อนยักษ์ที่กองพะเนินอยู่หลังรถกระบะดัดแปลง ไม่ได้ทำให้สมหมายรู้สึกเย็นสบายเท่ากับความมืดมิดของถนนสายรองที่เขากำลังขับผ่านในเวลาเกือบตีสอง ​งานของคนส่งน้ำแข็งนั้นผูกติดกับเวลา ตีสองคือเวลาที่ร้านขายส่งเจ้าประจำย่านชานเมืองมักจะสั่งเพิ่มหากมีงานเลี้ยงกะทันหัน สมหมายขยับพวงมาลัยผ่านโค้งหักศอกที่ชาวบ้านต่างขนานนามว่า "โค้งร้อยศพ" แม้เขาจะไม่ใช่คนเชื่อเรื่องงมงาย แต่ความวังเวงของเส้นทางที่มีเพียงแสงไฟหน้ารถสาดกระทบป่ารกร้างข้างทาง ก็ทำให้ขนคอเขาลุกชันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ​"เฮ้อ... อีกแค่ร้านเดียวก็จะได้กลับไปนอน" เขารำพึงกับตัวเอง ​จังหวะนั้นเอง แสงไฟหน้ากระแทกเข้ากับบางอย่างที่ยืนอยู่ริมทาง ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร มันเป็นร่างคนสูงโปร่ง ผอมแห้งจนเห็นโครงกระดูก ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงเสาไฟฟ้าที่ไฟส่องสว่างดับสนิท สมหมายเหยียบเบรกจนรถสั่นสะเทือน เสียงน้ำแข็งก้อนใหญ่ในกระบะหลังกระทบกันจนดังสนั่น #ผี#เล่าผี#เรื่องผี#เด็กวัด#คนส่งน้ำแข็ง..กับเที่ยวสุดท้ายสายมรณะ