Χαμένος Κόπος 🇬🇷

Η πίσω πόρτα της ζωής, μου γνέφει κάθε βράδυ να ξαναβρώ τους έρωτες που έχουνε χαθεί πιάνομαι απ’ τη θάλασσα κι απ’ της αυγής το χάδι τα χρώματα της λογικής έχουνε τρελαθεί. Τα μάτια μου λικνίζονται στα βάθη της αβύσσου τα χέρια μου ακίνητα σκουριάζουν στο κενό το σφύριγμα της άνοιξης γυρεύει το φιλί σου κάποια φωνή με φώναξε, μα δεν μπορώ να δω Να ζεις με τα οράματα είναι χαμένος κόπος όλες οι ψευδαισθήσεις σου, απότομα ξυπνούν το σήμερα που σ’ ακουμπά, είναι καινούργιος τόπος μέσα στα φυλλοκάρδια σου, οι ώρες ξαγρυπνούν. Τα χρόνια έχουν πέρασμα στης μνήμης το συρτάρι ο φόβος εδραιώνεται στ’ αυλάκια του μυαλού παίρνω μια σκάλα ν’ ανεβώ, στου νου μου το πατάρι να ατενίσω τις στιγμές που έφυγαν γι’ αλλού. Βλέπω θαμπά να με κοιτούν αιώνιες κοπέλες μ’ ένα μαντήλι κάτασπρο σαν να με χαιρετούν να δένουν την ανάσα μου με πορφυρές κορδέλες κι όλες μαζί με νόημα να με χειροκροτούν. Να ζεις με τα οράματα είναι χαμένος κόπος όλες οι ψευδαισθήσεις σου, απότομα ξυπνούν το σήμερα που σ’ ακουμπά, είναι καινούργιος τόπος μέσα στα φυλλοκάρδια σου, οι ώρες ξαγρυπνούν.