Arjen Lubach - De Ballade van Bas | live in Assen

De Ballade van Bas is een liedje uit de voorstelling STRIJDER van Arjen Lubach, opgenomen in theater de Nieuwe Kolk in Assen. Tekst, muziek & uitvoering: Arjen Lubach © 2025 Arjen Lubach. Deze compositie is auteursrechtelijk beschermd. Ongeautoriseerd gebruik, reproductie of distributie is verboden. Alle rechten voorbehouden. De volledige voorstelling is hier te zien: https://v2.videoland.com/comedy-tour-... ____ lyrics: Ik woon bij een boer aan de rand van het bos, Zo tussen het dorp en het meertje. Mijn naam is Bas, ’k ben een mannetjesbig, Maar bij varkentjes noem je dat beertje. Ik was toch het liefste een mens, en geen beest. Nee, echt niemand lacht ooit om mijn grappen. De andere varkens hebben simpele geesten; Nee, zij zullen mij nooit echt snappen. Want toen ik bij de boerderij naar binnen keek, Zag ik haar op tv en werd van binnen week. Zo lief, zo prachtig, mijn verstand meteen op nul, Net als mijn staartje stond haar haar mooi in de krul. ’k Ben verliefd op Carolijntje – Carolijntje van der Plas. Ik ben zelf een simpel zwijntje – van een heel gemiddeld ras. Zie me staren door de ramen, zie me mijm’ren door het glas. Ik ben verliefd op Carolijntje, ’k droom van Caroline en Bas. ’s Nachts ga ik naar binnen en ga ik online. Dan kan ik een paar uur genieten. Ik surf naar de socials van mijn Carolijn, En ik blijf met mijn hoefjes retweeten. We zijn zo hetzelfde, Carolijntje en ik. Als je luistert, dan kun je het horen. Het is iets in haar timbre, haar toon en die snik. Ja, als ze praat, dan klinkt het als knorren. Ik wilde ontsnappen om naar Caroline te gaan. Ik beukte door het hek, maar de boer kwam er al aan. Hij deed me in de schuur, heeft de deur op slot gedaan. Ik zong nog hardop, maar hij kon me niet verstaan. O mijn liefste Carolijntje – Carolijntje van der Plas. Ook al ben ik maar een kleintje – als zij praat, dan leef ik pas. Zie me dromen in de modder, zie me huilen in het gras. Ik ben verliefd op Carolijntje, ’k droom van Caroline en Bas. Ze komt deze maand naar het boerenfestijn, In het dorp voor een speech van een uurtje. Ik kan haar al horen, mijn sweet Caroline, Maar ’k zit nog steeds vast in mijn schuurtje. Ik kreeg een goed plan, ben niet zomaar een zwijn. ’k Had geen zin om voor altijd te wachten. Ik dacht: als we toch nooit echt samen gaan zijn, Dan laat ik me net zo lief slachten. Ik had alles uitgerekend, nog een dag of acht. Toen werd mijn Caroline in het eetcafé verwacht. Ik liep de schuur uit met de varkens voor de slacht. En toen ik ingeladen werd, toen zong ik zacht: O mijn sweetste Carolinetje – Carolijntje van der Plas. Zong ik toen ik langzaam stikte door bedwelmend slachthuisgas. En daarna werd ik in stukken naar het eetcafé gebracht. Nu alleen nog even wachten, op Carolijntje van der Plas. Ze begon met stokbrood, daarna een glas Grand Cru. Ik dacht nog even: straks bestelt ze kaasfondue. Maar nee, Caroline bestelde varkenslap met jus. En zoals gepland stond ik op het menu. In de mond van Carolinetje – Carolijntje van der Plas Maalde ze me langzaam fijntjes – tot er niets meer over was. Zie me glijden door haar darmen, zie me worden tot haar plas. Zie ons langzaam samensmelten, tot één Carolijn en Bas. ’k Was verliefd op Carolinetje – Nooit meer iemand zo begeerd. Verteerd door onvervuld verlangen, werd ik nu door haar verteerd. En door haar te helpen groeien – kon ik worden wat zij was. Eindelijk voor altijd samen, altijd Caroline en Bas.