Annen Yoksa Kimsen Yok! Doğan Cüceloğlu'ndan esinlenerek... (Duygusal Anne Şiiri )

Doğan Cüceloğlu'nun bir röportajında söylediği annesi ile ilgili sözlerden esinlenerek kendim yazıp yorumladığım şiirimi sizlerin beğenisine sunuyorum. Abone olmayı ve beğenmeyi lütfen unutmayın 😊 Meğer en çok seni ararmışım konuşmak dertleşmek için Aslında en yakın arkadaşım dostum senmişsin anne. Bazen asi damarım tutar didişirdim seninle her seferinde beni anlamıyorsun diye. Şimdi mezarının başında ben konuşuyorum sen sessizce dinliyorsun. Cevapsız kalıyor onca kafama takılan sorularım. Arada başımı okşardın bazen istemem der kaçardım ama Hoşuma da giderdi hani bana olan düşkünlüğün. Artık başımı okşayanım beni anlayanım kalmadı anne. Gözlerim yaşlı ellerim toprağını okşuyor ince telli saçlarını hayal ederek. Yokluğunda anladım Dünya'ya açılan kapım Dünya'da ki evim sığınağım her şeyimmişsin. Etrafında onca kişiler varken nasıl yapayalnız kalır nasıl kimsesiz bi çare hisseder kendini insan? Babamı kaybettiğimde ocağımız yıkıldı demiştim. Annesi gidince insanın meğer dünyası başına yıkılırmış Sen gittiğin günden beri yüzümdeki çizgiler saçımdaki aklar çoğaldı anne. Aynalar sensizliği yüzüme vururken seninle kavuşacağımız günlerin yaklaştığını da haber ediyor. Öksüz kaldığım günden beri Dünya'dan bir şey istemedim. İstemeye hak görmedim kendimde. Seni soğuk topraklara sardığım günden beri küsüm dünyaya. Hem ne isteyebilirim ki? Annen yoksa kimsen yok. Kimsen yoksa bir şey istemeye hakkında yok.