Ton Koopman (harpsichord, virginal) Sweelinck, Frescobaldi, Rossi, D. Scarlatti

All instruments built by Willem Kroesbergen, Utrecht, Holland. I Virginal after Andreas Ruckers ('Musée Instrumental' in Brussel). II Flemish harpsichord after Andreas Ruckers (Museum 'Het Vleeshuis' Antwerp). III Italian harpsichord after Bartholomaeus Stephanini. Made available by mueum 'Het Prinsenhof' in the city of Delft Thanks to Daniël who let me browse the famous Daniël Beuman harpsichord collection Kant A 00:00 J.P. Sweelinck Est-ce Mars (I) 04:42 J.P. Sweelinck Fantasia ut re mi fa sol la (II) 14:24 J.P. Sweelinck Toccata IX ibn F (III) Kant B 20:10 G. Frescobaldi Toccata I in g (III) 24:29 G. Frescobaldi Toccata IX in F (III) 30:26 M.A. Rossi Toccata VII in d (III) 35:01 D. Scarlatti Sonata in g (K30) (III) Production Adriaan Verstijnen Recording-supervising Ku Ebbinge, Willem Kroesbergen Sound engineer Wim Verschoor Cover design Anja Kiekens Recorded in the 'Blauwkapel'Utrecht , Holland December 1973 Releassed 1974 by Harlekijn- Holland Production 2441 502 In English Ton Koopman was born in Zwolle in 1944. In 1965 he moved to Amsterdam where he started three courses of study simultaneously! harpsichord with Gustav Leonhardt organ with Simon C. Jansen musicology In 1968 he obtained his bachelor's degree for mlfsicology. In 1969 he took his solo degree for organ - cum laude - and again graduated with honours in 1970, when he obtained his solo degree for harpsichord. Ton Koopman won the first prize for "Basso Continuo" in Bruges in 1968. In 1972 he received the "Prix d'Excellence" for organ and in 1974 he became the first person in Holland to win the "Prix d'Excellence" for harpsichord. Ton Koopman was among the first to acknowledge the importance of old fingering methods and their effect on harpsichord playing. Ton Koopman is the leader of two ensembles, "Musica da Camera" and "Musica Antiqua", but despite these involvements he finds time to teach at the "Muzieldyceum" of Amsterdam and the Conservatory of Maastricht. Ton Koopman uses the old chamber pitch, about a semitone lower than modern concert pitch. With the exception of the Scarlatti sonata, the instruments are tuned in "mean-tone temperament". There is a significant parallel between Ton Koopman, and the builder of the instruments used in this recording. For just as Willem Kroesbergen, when making his instruments, tries to picture himself back in a 17th century workshop to become acquainted with the traditions and customs of that age, so Ton Koopman tries to emulate 17th century performance practices, based on a sound and detailed knowledge of music culture at that time. In het Nederlands Ton Koopman werd geboren in Zwolle in 1944. In 1965 begon hij in Amsterdam gelijktijdig aan drie studies: klavecimbel bij Gustav Leonhardt orgel bij Simon' C. Jansen muziekwetenschappen In 1968 legde hij het kandidaatsexamen muziekwetenschappen af, in 1969 het solo examen orgel cum-laude eRin 1970 het solo examen klavecimbel, eveneens cum-laude. Ton Koopman is de eersteprijs winnaar van het klavecimbelconcours Brugge 1968 voor Basso continuo. Twee keer werd hem de Prix d'Excellence toegekend, in 1972 voor orgel en in 1974, als eerste in Nederland, voor klavecimbel. Ton Koopman is leider van "Musica da Camera" en "Musica Antiqua" en daarnaast docent aan het Muzieklyceum van Amsterdam en het Conservatorium van Maastricht. Hij speelt in de "oude kamertoon", ongeveer een halve toon lager dan tegenwoordig gebruikelijk is, terwijl de instrumenten gestemd zijn in de "middentoonstemming" (met uitzondering van de Sonate in G van Scarlatti, het instrument is hier niet gestemd in de middentoonstemming, echter ook nog niet in de tegenwoordig gebruikelijke gelijkzwevende temperatuur, de reden is de wat latere datum van dit stuk, toen de middentoonstemming al niet meer algemeen gebruikelijk was). Ton Koopman was één van de eersten die het belang hebben ingezien van oude vingerzettingen. Met betrekking tot deze oude vingerzettingen gelat nog steeds een hardnekkig misverstand, namelijk dat de duim en pink niet gebruikt zouden worden. Uit de vroegste bronnen blijkt echter al een frekwent gebruik van duim en pink hoewel de nadruk ligt op het gebruik van de drie middenvingers. Deze oude vingerzettingen gaan er vanuit, dat er een grote afwisseling moet zijn in del engte van tonen, men zou deze vingerzetting, in tegenstelling tot de huidige wel "artikulatie- vingerzettingen" kunnen noemen. Opvallend is de overeenkomst in werkwijze tussen Ton Koopman en de bouwer van de bij deze opname gebruikte instrumenten, Willem Kroesbergen. Zoals Willem Kroesbergen zich bij de bouw van zijn instrumenten verplaatst in de cultuur en werkomstandigheden van de 17e eeuwse bouwer, zo probeert Ton Koopman zich te verplaatsen in de 17e eeuwse uitvoeringspraktijken en v~nuit een grondige kennis van de 17e eeuwse kultuur te musiceren.