ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Σ’ αυτό το αλφάβητο δεν μαθαίνεις να διαβάζεις… μαθαίνεις να βλέπεις. Δεν είναι γράμματα σε τετράδιο, είναι ζωές σε δρόμους χωρίς έξοδο. Άκου προσεκτικά… από το Άλφα μέχρι το Ωμέγα. Άλφα — Ανεργία, άδεια πιάτα, άδεια μάτια, άδεια όνειρα στο ψυγείο. Βήτα — Βία, μεγαλώνει όταν η σιωπή βαφτίζεται μεγαλείο. γάμα — Γυναικεία κακοποίηση, κάθε όνομα μια κραυγή που δεν χωρά σε δελτία. Δέλτα — Διαφθορά, πουλάει συνειδήσεις με σφραγίδα κι εξουσία. Έψιλον — Εκμετάλλευση, ιδρώτας που γεμίζει ξένες τσέπες κάθε μέρα. Ζήτα — Ζωή, ζητάει μια ανάσα σ' έναν κόσμο που την πνίγει. Ήτα — Ήττα, όταν ο φόβος γίνεται μόνιμος συγκάτοικος. θήτα — Θυμός, φωτιά που θέλει σκέψη, όχι να γίνει δήμιος. Γιώτα — Ισότητα, δεν χαρίζεται, γεννιέται μόνο με αγώνα. Κάππα — Κρίση, αφήνει το ψωμί λιγότερο και μεγαλύτερο τον χειμώνα. Λάμδα — Λογοκρισία, κόβει τη φωνή πριν γίνει σύνθημα στον δρόμο. Μυ — Μοναξιά, χιλιάδες φίλοι στην οθόνη, κανείς στον ώμο. Νυ — Ναρκωτικά, υπόσχονται ουρανό και αφήνουν μόνο γκρεμό. Ξι — Ξενοφοβία, χτίζει τείχη εκεί που θα χωρούσε ανθρωπισμός. Όμικρον — Οργή, αν γίνει σκέψη αλλάζει εποχή. Πι — Πόλεμος, πάντα ο λαός πληρώνει τη σκανδάλη κάποιου ισχυρού. Ρω — Ρατσισμός, ίδιο αίμα κυλάει σε κάθε καρδιά. Σίγμα — Στερεότυπα, φυλακές χωρίς κλειδιά. Ταυ — Τράφικινγκ, ζωές πουλιούνται σαν να μην έχουν αξία. Ύψιλον — Υποκρισία, άλλα στα λόγια κι άλλα στον σκοπό. Φι — Φτώχεια, δεν είναι επιλογή ούτε ντροπή. Χι — Χρέη, το αύριο υποθηκευμένο πριν καν γεννηθεί. Ψι — Ψέμα, αλλάζει πρόσωπα μα πάντα έχει την ίδια φωνή. Ωμέγα — Ωχαδερφισμός... η πιο ακριβή σιωπή. Από το Άλφα μέχρι το Ωμέγα, δεν είναι γράμματα, είναι πληγές, κάθε λέξη και καθρέφτης σ’ αυτές τις εποχές. Δεν γράφεται σε βιβλία, γράφεται στους δρόμους και στις φωνές, κι αν δεν μιλήσουμε εμείς, θα μείνουν όλα σκιές. Από το Άλφα μέχρι το Ωμέγα, δεν είναι απλά ιστορία, είναι οι ζωές που χάνονται μέσα στην αδιαφορία. Κι αν αλλάξει ο άνθρωπος, αλλάζει και η πορεία, από το Άλφα μέχρι το Ωμέγα… ήρθε η ευθύνη για τη κοινωνία. Δεν είναι θεωρία, είναι ανάσα που βαραίνει σε κάθε γειτονιά, παιδιά που μεγαλώνουν με το “δεν γίνεται” γραμμένο στα σκαλιά. Συστήματα που τρώνε το αύριο πριν γίνει χθες, κι άνθρωποι που χάνονται μέσα σε άδειες ματιές. Αν η αλλαγή δεν έρθει απ’ τα πάνω, θα ’ρθει απ’ τα κάτω, από φωνές που δεν βολεύονται σε έναν κόσμο άρρωστο και άτονο. Δεν είναι μίσος, είναι ανάγκη για δικαιοσύνη και φως, γιατί η σιωπή έγινε συνήθεια και κόστισε πολύ πιο πως. Κι αν όλα μοιάζουν χαμένα, ακόμα υπάρχει φωνή, μέσα στο θόρυβο του κόσμου υπάρχει επιλογή. Να μη μείνεις θεατής, να μη δεχτείς το “έτσι είναι”, γιατί το μέλλον αλλάζει μόνο όταν τολμήσεις να πεις “είμαι εδώ”. Από το Άλφα μέχρι το Ωμέγα… δεν είναι απλά αλφάβητο… είναι η ζωή που ζητάει να ακουστεί.