Psalm 22 vers 1, 2, 3 en 11

Psalm 22 vers 1, 2, 3 en 11 (Cl. Goudimel) | Het Kamerkoor Met bijgevoegde ondertiteling Tekst: 1. Mijn God, mijn God, waarom verlaat Gij mij, En redt mij niet, terwijl ik zwoeg en strij', En brullend klaag in d' angsten die ik lij', Dus fel geslagen? 't Zij ik, mijn God, bij dag moog' bitter klagen, Gij antwoordt niet; 't Zij ik des nachts moog' kermen. Ik heb geen rust, ook vind ik geen ontfermen In mijn verdriet. 2. 'k Erken nochtans, Gij, Gij zijt heilig, HEER', En hebt Uw huis, de zetel Uwer eer, Bij Isrel, waar Uw lof klinkt keer op keer, In gunst doen bouwen. Op U stond vast der vaderen betrouwen; Gij zaagt hen aan; Gij hebt, wanneer z' in noden Tot U om hulp, vertrouwend, zijn gevloden Hen bijgestaan. 3. U smeekten zij, van mensenhulp ontbloot, En zijn gered; zij hebben in hun nood Op U vertrouwd, van schaamte nimmer rood, Na hun gebeden. Maar ik, ik ben een worm, van elk vertreden; Een worm, geen man; Een spot en smaad van mensen, Dien 't boze volk, naar zijn baldadig wensen, Beschimpen kan. 11. Verlos mij van de leeuw, die woedt en tiert; Verhoor mij, HEER, en red mij van 't gediert', Dat, sterk van hoorn, rondom mij henenzwiert; Mij staat naar 't leven, Dan wordt Uw naam door mij met roem verheven; 'k Zal Uwe lof Mijn broederen vertellen; 'k Heb, in Uw huis bij al mijn metgezellen, Dan prijzensstof.