ΑΧΑΡΝΗΣ (1976) Θέατρο Τέχνης

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Ιούλιος 1976 . Μετάφραση : Λεωνίδας Ζενάκος Σκηνοθεσία : Κάρολος Κουν Βοηθός σκηνοθέτης : Γιώργος Αρμένης Σκηνικά - Κοστούμια : Διονύσης Φωτόπουλος Μουσική : Χρήστος Λεοντής Φωτισμοί : Μίμης Κουγιουμτζής ...Η αναζήτηση λαϊκών σκηνικών τρόπων οδήγησε τον Κάρολο Κουν στη σημαντική διερεύνηση μορφολογικών στοιχείων που παραπέμπουν σε άμεσα αντιληπτά χαρακτηριστικά μιας συγκεκριμένης εκδοχής τής ελληνικότητας. Οι προθέσεις του Καρόλου Κουν, ο τρόπος προσέγγισης του αρχαίου δράματος και ειδικά της κωμωδίας από το θέατρό του, διατυπώνονται από τον ίδιο σε μια δήλωσή του με την ευκαιρία της παράστασης των Ορνίθων στο Φεστιβάλ των Εθνών: «Η εκλογή λαϊκών στοιχείων δεν είναι τόσο εύκολη γιατί πρέπει κανείς να βρει πράγματα που παντρεύονται, όπως παντρεύεται η μπογιά το ξύλο, κι όχι πράγματα αταίριαστα. Πρέπει να βρει καινούργια στοιχεία που να εναρμονίζονται με τα παλιά, που να έχουν αισθητική, πλαστική ή πνευματική ομοιότητα. Κι εδώ είναι η μεγάλη δυσκολία». Τα στοιχεία αυτά, ορατά ήδη από τις πρώτες απόπειρες του Κουν με τους μαθητές του Κολεγίου Αθηνών, συνδυάστηκαν με τη στοιχειοθέτηση ενός ελληνικού υποκριτικού κώδικα που δημιούργησε την ευδιάκριτη παράδοση του Θεάτρου Τέχνης. Η παράδοση αυτή, που εξελίχθηκε από την ίδρυση του θεάτρου, το 1942, μέχρι τις μέρες μας, στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης ή σε φεστιβάλ θεάτρου στο εξωτερικό και στην Ελλάδα, εδραίωσε τη διεθνή φήμη του θιάσου και διεύρυνε την αποδοχή του από το κοινό. Καθεμιά από τις παραστάσεις κωμωδίας του Καρόλου Κουν οροθετείται από την προσπάθεια να διερευνηθεί μια έκφραση που χαρακτηρίζει τη συνέχεια στην ιστορία της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Οι Αχαρνείς (Ἀχαρνῆς στην Αττική διάλεκτο) είναι η τρίτη κωμωδία που γνωρίζουμε ότι έγραψε ο Αριστοφάνης και η αρχαιότερη που σώζεται ακέραια. Διδάχθηκε στα Λήναια του 425 π.Χ., όταν ο Αριστοφάνης ήταν περίπου 20 ετών και πήρε το πρώτο βραβείο. Έχει ως κεντρικό ήρωα έναν Αθηναίο πολίτη, τον Δικαιόπολη, ο οποίος, απηυδισμένος από τον πολυετή Πελοπονησιακό πόλεμο, αποφασίζει να κλείσει ιδιωτική συμφωνία ειρήνης με τους Σπαρτιάτες. Με αφορμή αυτό το εύρημα, ο Αριστοφάνης υμνεί τα αγαθά της ειρήνης, στηλιτεύει (στο πρόσωπο του στρατηγού Λάμαχου) τους φιλοπόλεμους συμπολίτες του και δεν παραλείπει να σατιρίσει ακόμα και τον Ευριπίδη. .