Węgierska Krwawa Hrabina — To, co opisali świadkowie, było gorsze niż legenda

W gazetach z tamtego tygodnia zachowało się coś dziwnego: rozczarowanie. Część tłumu przyszła zobaczyć załamaną kobietę — a zobaczyła kogoś, kto przez całą drogę siedział prosto i nie odezwał się ani słowem. Rewolucyjna prasa opisała to po swojemu, świadkowie po swojemu. I właśnie ta różnica mówi najwięcej. W tym filmie odtwarzam ostatnie trzydzieści minut Marii Antoniny — szesnastego października tysiąc siedemset dziewięćdziesiątego trzeciego roku — wyłącznie z tego, co zostawili ludzie z placu i z okien: szkic, który malarz zrobił z natury, gdy wóz przejeżdżał pod jego oknem, relacje gazet z tamtych dni, zapiski świadków. Co miała na sobie, jak się trzymała, co krzyczał tłum — i w czym niemal wszystkie relacje są zgodne. Trzymam się źródeł. Tam, gdzie się rozchodzą, mówię o tym otwarcie. Jeśli taka historia — spisana prosto z relacji — to twój klimat, zasubskrybuj Stary Zeszyt.