ΤΟ ΞΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ (Official Music Video)

Είμαστε όλοι αρχιτέκτονες της μοίρας μας ή απλά γρανάζια μιας προδιαγεγραμμένης μηχανής; Το "ΤΟ ΞΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ" είναι μια προσωπική οπτικοακουστική σύνθεση της Πηνελόπης Νασιάκου, που εξερευνά την απώλεια της ατομικότητας και την κοινωνική συμμόρφωση. Μέσα από τη μουσική και τους στίχους, αμφισβητούμε τα προσωπεία που φοράμε στην καθημερινότητα. ⚖️ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ & ΠΗΓΕΣ: Η μουσική σύνθεση, οι στίχοι, η ερμηνεία και η καλλιτεχνική επιμέλεια αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία της Πηνελόπης Νασιάκου. Για την οπτική πλαισίωση του έργου, χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από τα παρακάτω animations, τα οποία αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης: "Sad World / Phone Addiction / Mad World" "The Dark Psychology of Why People Follow the Crowd" από τον δημιουργό Tats Persona. Τα πνευματικά δικαιώματα των επιμέρους animations ανήκουν στους αρχικούς δημιουργούς τους. 🎵 Δημιουργός: Μουσική / Στίχοι: (Πηνελόπη Νασιάκου) © Copyright: Τα πνευματικά δικαιώματα της σύνθεσης, των στίχων, της εκτέλεσης και του βίντεο ανήκουν εξ ολοκλήρου στον δημιουργό. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση ή οποιαδήποτε άλλη χρήση χωρίς την άδεια του δημιουργού. Σας ευχαριστώ που στηρίζετε την προσωπική μου προσπάθεια. Αν σας άγγιξε το τραγούδι, κάντε Εγγραφή στο κανάλι και μοιραστείτε το με φίλους σας. Η στήριξή σας είναι η δύναμή μου για τη συνέχεια! #ΤοΞένοΕίδωλο #ΠηνελόπηΝασιάκου #ΕναρμόνιοΩδείο #greekmusic #SocialCommentary #Animation #musicvideo Σου έκλεισαν το στόμα πριν μάθεις να μιλάς, σου δώσαν αριθμό, σου είπαν πού χρωστάς. σε μια τυφλή υπακοή, το μέλλον έχει σβήσει, μην κάνεις ερωτήσεις, κανείς δεν θα απαντήσει. Και γινόμαστε όλοι πέτρες σε ξένο οικοδόμημα, Γρανάζια μιας μηχανής που παράγει νόμισμα. Ακούς τον θόρυβο; Είναι η δική σου η φωνή που έχει γίνει πια κραυγή βουβή και μακρινή. Τρέχεις μέσα στο μετρό και ο χρόνος προσπερνάει, αγοράζεις lifestyle που η οθόνη σού πουλάει. Στεγαστικά και payroll, σε εικόνα μαγική, σου ορίζουν τη ζωή και το τι είναι λογική. Και γινόμαστε όλοι πέτρες σε ξένο οικοδόμημα, Γρανάζια μιας μηχανής που παράγει νόμισμα. Ακούς τον θόρυβο; Είναι η δική σου η φωνή που έχει γίνει πια κραυγή βουβή και μακρινή. Κοιτάζεις τον καθρέφτη, κι ο φόβος σε λυγίζει, το είδωλό σου πια εσένα δεν θυμίζει. Τα μάτια σου άδεια, το βλέμμα ξένο, ένα προϊόν καλά σχεδιασμένο. Που έμαθε πια να ζει υποταγμένο Και γινόμαστε όλοι πέτρες που το σύστημα πατά, και γρανάζια μιας κουλτούρας που το χρήμα κυβερνά. Ακούς τον θόρυβο; Είναι η δική σου η φωνή που έχει γίνει πια κραυγή βουβή και μακρινή. Πλύνε το πρόσωπό σου. Σβήσε το φως. Το είδωλό σου ανήκει σε αυτούς. Μα η ανάσα σου είναι ακόμα ζωντανή, η μόνη αξία που δεν έχει πια τιμή.