28สายเสียแล้ว ข้างหลังภาพเดอะมิวสิคัล

สายเสียแล้ว - บ้านคุณหญิงกีรติ - กีรติ, นพพร กีรติ: คนดีนพพร นพพร: คุณหญิงของผม ผมมาด้วยความคิดถึง กีรติ: ขอบใจมากที่ทำให้รู้ว่า เธอยังไม่ลืมฉันเสียทีเดียว นพพร: ยังคงระลึกถึง ไม่ลืม กีรติ: ไม่เจอเสียนานจนเกือบจะคิดไป ว่าไม่มีทางได้พบ นพพร: กลับมาแล้วครั้งนี้จะไม่ห่าง จะเคียงข้างตราบคุณหญิงต้องการ กีรติ: เธอเช่นนี้ไม่ได้ นพพร: จะห้ามปรามผมทำไม กีรติ: เธอไม่ใช่ของฉันเธอย่อมรู้ กีรติ: สถานภาพที่เราอยู่ นั้นไม่เคยเหมาะสม แวดล้อมมากมายด้วยผู้คน นพพร : ผมไม่เคยใส่ใจ เราจะมัวไปสนทำไม กีรติ : นพพร นพพร : โปรดให้ผมชิดใกล้ อย่าผลักไสผมไปอีกเลย กีรติ : สายเสียแล้วก็เห็นอยู่ นพพร : ผมไม่เข้าใจ กีรติ : ถูกแล้วที่เธอไม่เข้าใจ และไม่ควรเข้าใจ ไม่มีเลยสักครั้งที่เธอเข้าใจฉันได้เลย ไม่เข้าใจแม้ตัวเอง นพพร: มันอาจไม่ยากเกินไป ถ้าพูดตรงๆให้ผมได้ฟัง กีรติ (พูด) เธอเคยบอกว่า เธออยากเห็นภาพวาดทิวทัศน์ญี่ปุ่นจากฝีมือของฉัน ฉันขอมอบภาพนี้ให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของเธอ นพพร (พูด) ...มิตาเกะ.. กีรติ (พูด) ฝีมือไม่ดีหรอกนพพร แต่มีชีวิตและดวงใจอยู่ในภาพนั้น มันจึงสมที่จะเป็นของขวัญในวันแต่งงานของเธอ จำได้ไหมนพพร ว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่นั้น นพพร (พูด) "ความรักของผมเกิดที่นั่น" กีรติ (พูด) "ความรักของเรา นพพร ความรักของเธอเกิดที่นั่นแล้วก็ตายที่นั่น แต่ของอีกคนหนึ่ง ยังรุ่งโรจน์อยู่ในร่างที่กำลังจะแตกดับ"