"ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ" - Αλ. Γκιάλας (Γ.Βερίτης)

Στίχοι: Αλέξανδρος Γκιάλας Μουσική: Απόστολος Βαλληνδράς Ερμηνεύει η χορωδία της Ορθόδοξης Ιεραποστολικής Αδελφότητας "Απολύτρωσις" "Πασχαλινό" Στο στερνό το ξεψύχημα δειλινού μυρωμένου, κάποια ρόδα μαραίνονται, κάποια ρόδα πεθαίνουν. Ώρια λούλουδα π’ άνθισαν μιαν αυγούλα τ’ Απρίλη ξεφυλλίζουν και σβήνουνε στο λαμπριάτικο δείλι. Κι ένα ρόδο, τινάζοντας τ’ ανοιχτά πέταλά του, κάποιο φύλλο που του 'μεινε για στερνό στόλισμά του, με τρεμούλιασμ’ ανάλαφρο το τινάζει μπροστά του, στο κρυστάλλινο φλοίσβισμα του ρυακιού του δροσάτου. -Πού τραβάς, ανθοπέταλο, τη ζωή σου να σβήσεις; -Πάω να φέρω την άνοιξη σε μια χώρα άλλης ζήσης. Μη με κλαις. Σ’ άλλα χώματα τον Απρίλη θα φέρω, θα σκορπίσω το μήνυμα μιας αλήθειας που ξέρω. Κείνο π’ άκουσα σήμερα και σιγόψελνε η αύρα, που το λάλαε χαρούμενα κι η καμπάνα απ’ αλάργα. Νύχτα νύχτα το μήνυμα το τρανό θα κηρύξω, του Χριστού την Ανάσταση, στους νεκρούς που θα σμίξω. Γ. Βερίτης Ο Αλέξανδρος Γκιάλας (Ελάτα Χίου 1915 – Αθήνα, 5 Μαΐου 1948) ήταν Έλληνας ποιητής, γνωστός με το φιλολογικό ψευδώνυμο «Γ. Βερίτης». Ο Αλέξανδρος Γκιάλας ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά του Ιωάννη Γκιάλα, ιερέα και δασκάλου στο χωριό Ελάτα της Χίου, και της Αμαλίας Γκιάλα, το γένος Μπιλίρη. Από το γυμνάσιο άρχισε να εκδηλώνεται η κλίση του Γ. Βερίτη για τα γράμματα, με τη σύνθεση ποιημάτων, διηγημάτων και άρθρων, που τα δημοσίευσε σε μαθητικά περιοδικά και τοπικές εφημερίδες της Χίου. Ποιήματά του την περίοδο εκείνη δημοσιεύθηκαν και στο λογοτεχνικό περιοδικό της Αθήνας Νέα Εστία με το ψευδώνυμο Αλέκος Πέτασος. Πριν τελειώσει το Γυμνάσιο, κατά τη συμμετοχή του σε γυμναστικές επιδείξεις, ασθένησε από οξείς ρευματισμούς, οι οποίοι προσέβαλαν την καρδιά του, πάθηση που τελικά οδήγησε στον πρόωρο θάνατό του. Η πρώιμη διανοητική του ανάπτυξη τον έφερε φοιτητή σε ηλικία 16 ετών στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην Αθήνα συνδέθηκε με την Αδελφότητα Θεολόγων «Η Ζωή». Από το 1937, όταν εκδόθηκε το περιοδικό Ακτίνες ως όργανο της «Χριστιανικής Ενώσεως Επιστημόνων», ο Γ. Βερίτης υπήρξε από τους πρώτους και βασικούς συνεργάτες του. Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε ιδίως στον χώρο της νεολαίας και στον φοιτητικό χώρο καταπολεμώντας τις υλιστικές θεωρίες, ακόμα και κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής. Τον Σεπτέμβριο 1944 έπεσε πολεμώντας στη Μάχη του Ρίμινι (Ιταλία) ο αδελφός του Γιώργος, στον οποίο αφιέρωσε ένα από τα λυρικότερα ποιήματά του. Ο Βερίτης απεβίωσε στις 5 Μαΐου 1948, μόλις μετά το Πάσχα, ενώ από τον Φεβρουάριο 1946 ήταν παράλυτος από τη δεξιά πλευρά του σώματός του. Η σορός του αναπαύεται στην «κατακόμβη» του κτήματος της «Ζωής» στην Αγία Παρασκευή (τον γνωστό δήμο του Λεκανοπεδίου Αττικής). Πηγή:https://el.wikipedia.org/wiki