04.Άτεχνοι Παλιάτσοι - Καταραμένα μάτια

Παραγωγή: Venef Artwork/Video: Gaze Στίχοι: Πάει καιρός που δεν μας χαίρονται πως γίνεται οι βρεγμένοι να μην βρέχονται έχω λίγους ανθρώπους που με ανέχονται, οι άλλοι βλέπεις; οι άλλοι βλέπεις πάνε και έρχονται, άπλα σκέψου τι έχεις πάνε χρόνια που νομίζω δεν με αντέχεις μα είμαστε τα λάθη μας, η κακιά θηλιά γύρω από το κεφάλι μας και αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να προσέχεις αφήνω κάθε προηγούμενο, το δεν ξημέρωσε για μας ήταν χρωστούμενο είχαμε μονάχα έναν χρόνο αμφισβητούμενο και ότι θα έπρεπε να θέλει να με κοιτάει χαρούμενο και η ταράτσα ήτανε ξέσπασμα και εσύ το πέρασμα για μερικές συγκρούσεις μπορεί κάπως να το έθεσα, μπορεί λάθος να το έδεσα πως θέλω να είσαι ο πρώτος που το θα το ακούσεις τα καταραμένα μας μάτια έχουνε πέσει και από φυλακές δεν χαμπαριάζουμε πείτε τους ότι δεν μας βγαίνει λέξη, κάθε φορά που τους μουδιάζουμε και πάνε χρόνια που έχεις να χαμογελάσεις λέω με βαρέθηκε και πως αυτή η ζωή είναι να ξεράσεις αν δεν σου αρέσει κάτι να το φτιάξεις, πόσο ακόμα θες ζωή μου να με δοκιμάσεις λέω να φεύγω για να ξανά ΄ρθεις, αν δεν λειτουργεί απ΄την αρχή πως γίνεται να το χαλάσεις; πιο δύσκολα να ξέρετε το πέρασε ο Θανάσης τα καταραμένα μας μάτια έχουνε πέσει και από φυλακές δεν χαμπαριάζουμε πείτε τους ότι δεν μας βγαίνει λέξη, κάθε φορά που τους μουδιάζουμε Ψάχνω χειμώνες, ψάχνω μάτια, δεν ξέρω πια πως να με βρω νιώθω πως εδώ και αιώνες ψάχνω μάταια, αδράνεια, παράνοια και φλερτ, φευγάτα ως που μια μέρα θα την κάνω με μια γάτα, παιδιά μοδάτα σε μίζερες δυστοπίες είναι οι φίλοι μου για τον γαμημένο κόσμος προβλήματα παιδιά που δεν ήτανε νιάτα, ονειρευότανε ουτοπίες, συλλογικές κοινωνίες και καμένα τμήματα κρίμα τα παιδιά λέγαν οι άλλοι, λες και έχουμε πιει απ΄το ίδιο μπουκάλι αν έχουμε φάει το ίδιο σκατό σε προκαλώ να μην κοιτάξεις απ΄την άλλη να δω αν θα τα αντέξεις όπως εγώ, μου έκανα κακό όταν ήθελα απόδειξη ότι ζω εδώ να σε δω, εδώ σου είπα έλα, όλα θα παν καλά όταν με δεις να πενθώ εκεί να σε δω, όλα τελειώνουν εδώ και είναι τρέλα και είπαμε εδώ τελειώνουν όλα, άσε με να φύγω και μην μου λες ξεκόλλα αν όλα πηγαίναν ρε Μπίλι καλά, δεν θα έγραφα όπως παλιά εε ξεκόλλα, ξεκόλλα πιά και είπαμε εδώ τελειώνουν όλα άσε με να φύγω και μην μου λες ξεκόλλα αν όλα πηγαίναν ρε Μπίλι καλά, δεν θα έγραφα όπως παλιά εε ξεκόλλα, ξεκόλλα πιά και απ΄την μια στιγμή στην άλλη όλα είναι μαύρα όλοι μιλάν για νιάτα, και εγώ αναρωτιέμαι που έγινε το πρώτο σφάλμα κάτι σαν κάρμα, ένα θαύμα, για άλλους έκτρωμα, για άλλους ήταν τα πάντα τα καταραμένα μας μάτια έχουνε πέσει, στην αναζήτηση ενός χειμώνα που μου αρέσει ενός χειμώνα που δεν θα μου βγαίνει λέξη, ενός χειμώνα που δεν θα μου βγαίνει λέξη τα καταραμένα μας μάτια έχουνε πέσει και από φυλακές δεν χαμπαριάζουμε πείτε τους ότι δεν μας βγαίνει λέξη, κάθε φορά που τους μουδιάζουμε