Երջանկությունը ներքին խաղաղությունն է․ վիրաբույժ Հայկ Հարությունյանի «Հաջողության նոտան» 14.06.2023

Միշտ գիտեր, որ բժիշկ է դառնալու: Գլխավոր երազանաքը վիրաբույժ դառնալն էր: Անկախ դժվարություններից, նա հարթեց իր մասնագիտական ուղին և շարունակում է գնալ առաջ: Նա կարծում է, որ բուժառուի բուժման ամենահզոր միջոցը նրա հավատն է իրեն բուժող բժշկի հանդեպ և հիվանդությանն ամեն գնով հաղթելու ձգտումը: Ասում է՝ բժիշկը պետք է միշտ հասանելի լինի: Աստղիկ ԲԿ վիրաբույժ, Մխիթար Հերացու անվան ընդհանուր վիրաբուժության ամբիոնի դոցենտ Հայկ Հարությունյանը լյարդի փոխպատվաստման թիմի անդամ է, Թայվանում վերապատրաստվելուց հետո վերադառնալով Հայաստան՝ վստահ էր, որ մեզ մոտ կան հնարավորություններ և թիմ, որի հետ կարելի է իրականացնել բարդագույն այդ վիրահատությունը: Թերահավատորեն էին մոտենում շատերը, բայց նա գիտեր, որ իրենք կհաջողեն, կարևորը ցանկությունն է։ Դիակային փոխպատվաստման ժամանակ կա մահ և կյանքի փրկություն։ Կա երկու զանգ՝ «շնորհավորում ենք, փոխպատվսատումը կարվի, գտնվել է օրգանը» և «ցավում ենք, բայց վերջ»։ Ասում է՝ այդ պարագայում հոգեբանորեն նաև շատ դժվար է բժշկի համար. կյանքն ու մահը կողք կողքի են, ու ոչ ոք չգիտի, թե ինչ կլինի մի քանի րոպեից: «Լինում են դեպքեր, երբ մաքսիմալ պայքարում ես, բայց հիվանդությունն անբուժելի է, տեսնում ես տառապող մարդու ու հասկանում, որ ոչինչ չես կարող անել, այդ ժամանակ հիասթափվում ես: Բայց, բարեբախտաբար, այդ հիասթափություններին նաև փոխարինում է այն մեծ հպարտությունն ու հաջողության զգացումը, երբ հաղթում ես հիվանդությանը», – ասում է Հայկ Հարությունյանը: Ամեն անգամ արտերկրում վերապատրաստումից հետո փոխված վերադառնում է հայրենիք՝ նոր հմտություններով, նոր մտքերով: Թայվանում ոչ միայն ձեռք բերեց նոր հմտություններ, այլև ստացավ իր համար կարևոր խաղաղության ու բարության չափաբաժինը: Մտածելակերպն ու վերաբերմունքը շատ հարցերի վերաբերյալ փոխվեցին. պարբերաբար փորձում է գնալ, լիցքավորվել բարությամբ ու խաղաղությամբ և վերադառնալ իր կարևոր աշխատանքին: Եթե համեմատություն, ապա միայն ինքդ քեզ հետ։ Նրա համար կարևոր է լինել բնության հետ ներդաշնակ, երազում է ստեղծել իր մոլորակը, լիարժեք ապրել բնության գրկում: