Bir Ay Doğar İlk Akşamdan Geceden

Bir Ay Doğar İlk Akşamdan Geceden Bir ay doğar ilk akşamdan, geceden, Işığı vurur pencereyle bacadan. Dağlar kış olmuş, yolcum üşümüş, Nasıl dayanırım bu ayrılığa? Uyan artık yâr, sinene sar beni, Sessiz geceler aldı benden her şeyi. Dağlar kış olmuş, yolcum üşümüş, Yarama dokunma, perişanım ben. Dağlar kış olmuş, yolcum üşümüş, Yollar uzamış, yüreğim üşümüş. Gel de sar beni, bırakma ellerim, Sensiz geçen her gece ömür gibi. Dağlar kış olmuş, yolcum üşümüş, Gözlerim yolda, umutlar tükenmiş. Bir nefes ol da içime dol artık, Sensiz bu gönül çoktan yorulmuş. Yüce dağ başından aşırdın beni, Bitmeyen dertlere düşürdün beni. Madem gönlünde bana yer yoktu, Niye doğru yoldan çevirdin beni? Aşağıdan gelir eli boş değil, Gönlüm konuşur ama hiç hoş değil. Bir güzele, bir çirkine vermişler, Kader bazen insafa hiç gelmez. Ay şahit olsun bu yalnızlığıma, Rüzgâr anlatsın içimdeki yangına. Bir gün dönersen aynı ben kalmam, Ama adını yine de unutmam. Dağlar kış olmuş, yolcum üşümüş, Yollar uzamış, yüreğim üşümüş. Gel de sar beni, bırakma ellerim, Sensiz geçen her gece ömür gibi. Dağlar haramı, açma yaramı, Bir ömür sevdim, almadın ahımı. Bir ay doğar yine aynı geceden, Ben beklerim seni, aynı pencereden.