Cassatievlog #164 | Dwaling en bancaire zorgplicht bij renteswaps

Hoge Raad 22 mei 2026 ECLI:NL:HR:2026:793 Op 22 mei 2026 heeft de Hoge Raad een arrest gewezen over dwaling en de bancaire zorgplicht bij het aangaan van renteswaps. De Hoge Raad oordeelt hierin dat er geen algemene verplichting bestaat om een interne verwachting over de ontwikkeling van de rente aan de klant mee te delen, maar dat daarvoor in dit geval mogelijk wel aanleiding bestond. Ook neemt de Hoge Raad afstand van het begrip ‘bijzondere’ zorgplicht. Monique Hazelhorst bespreekt in drie minuten deze uitspraak. Ga naar https://cassatieblog.nl en schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief. Zo ben je altijd op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op het gebied van de civiele cassatierechtspraak in Nederland. Hoge Raad 22 mei 2026 ECLI:NL:HR:2026:793 https://deeplink.rechtspraak.nl/uitsp... Artikel 6:228 lid 1 onder a BW https://wetboekplus.nl/burgerlijk-wet... --------------------------- Welkom bij dit cassatievlog. Mijn naam is Monique Hazelhorst en ik ben advocaat op de sectie cassatie van Pels Rijcken. Op 22 mei 2026 heeft de Hoge Raad een arrest gewezen over dwaling en de bancaire zorgplicht bij het aangaan van renteswaps. Een renteswap is een manier om het risico van een stijgende rente op een lening af te dekken. Bij een renteswap komt de leningnemer met de bank overeen dat hij in plaats van de variabele rente een vast rentepercentage betaalt. Daarmee dekt de leningnemer het risico van een stijgende variabele rente af. In dit geval hadden de klanten, twee ondernemers, in 2008 twee renteswaps afgesloten met Deutsche Bank. Later bleek dat de variabele rente niet was gestegen, maar juist was gedaald. De ondernemers begonnen een procedure tegen Deutsche Bank. De procedure draait om de vraag of de ondernemers bij het aangaan van de renteswap een juiste voorstelling van zaken hadden en, als dat niet zo was, of dat de bank kan worden verweten. In dat verband hebben de ondernemers gesteld dat de bank haar interne verwachting over de ontwikkeling van de rente, de zogenoemde rentevisie, met hen had moeten delen. De Hoge Raad plaatst dat in het kader van artikel 6:228 lid 1 onder a BW, de verplichting van de wederpartij van de dwalende om hem in te lichten in verband met hetgeen zij omtrent de dwaling wist of behoorde te weten. De Hoge Raad herhaalt wat hij in eerdere rechtspraak heeft overwogen over de mededelingsplicht van de aanbieder van een financiële dienst of financieel product. Hij voegt daar nu aan toe dat de aanbieder niet zonder meer de verplichting heeft om haar rentevisie aan de klant mede te delen. In een concreet geval kan daarvoor wel reden bestaan. In dit geval was die verplichting er mogelijk wél. De ondernemers stelden namelijk dat de bank hen juist had geadviseerd om een renteswap af te sluiten omdat de rente volgens de bank zou gaan stijgen. Dat was bovendien gebeurd nadat zij eerder in 2008 juist nog op advies van de bank hadden besloten het renterisico niet langer af te dekken. In werkelijkheid verwachtte de bank dat de rente zou gaan dalen; dat bleek uit de rentevisie. De ondernemers stelden dat zij geen nieuwe renteswap zouden hebben afgesloten als zij de verwachting van de bank dat de rente juist zou gaan dalen hadden gekend. Volgens de Hoge Raad kon het hof dit betoog niet verwerpen door alleen maar te overwegen dat de rentevisie slechts een betrekkelijke waarde heeft, zoals het hof had gedaan. Op dit punt is het cassatieberoep van de ondernemers dus gegrond. Een tweede belangrijk oordeel van de Hoge Raad ziet op de zorgplicht van de bank. De Hoge Raad herhaalt dat de bank, los van de mededelingsplicht die ik zojuist noemde, de verplichting heeft om een klant die geen specifieke deskundigheid heeft te waarschuwen voor de risico’s van het af te sluiten product. Die waarschuwingsplicht vloeit voort uit de zorgplicht van de bank en valt niet samen met de mededelingsplicht. Het hof kon op dit punt dus niet volstaan met een verwijzing naar zijn oordeel over de mededelingsplicht. Hierbij valt op dat de Hoge Raad in dit arrest spreekt van de zorgplicht van de bank, en uitdrukkelijk niet meer van een ‘bijzondere’ zorgplicht, zoals in oudere rechtspraak. Daarmee maakt de Hoge Raad duidelijk dat het begrip ‘bijzondere’ zorgplicht geen zelfstandige betekenis heeft.