De executie van de miljoen Duitse soldaten die door Stalin gevangen werden genomen

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werden miljoenen Duitse soldaten door de Sovjettroepen aan het oostfront gevangengenomen. Volgens historische schattingen werden bijna drie miljoen Wehrmacht- en Waffen-SS-soldaten door het Rode Leger gevangengenomen. Ongeveer een miljoen van hen keerde nooit terug naar Duitsland. Velen werden standrechtelijk geëxecuteerd of stierven in Sovjet-krijgsgevangenenkampen, waar de omstandigheden onmenselijk waren en het dagelijks leven een strijd om te overleven werd. De gevangenen werden naar werkkampen in Siberië, Oekraïne, Kazachstan en andere door de oorlog geteisterde gebieden gestuurd. Daar werden ze als slaven gebruikt om steden, industrieën en mijnen die tijdens de oorlog waren verwoest, weer op te bouwen. Lage temperaturen, honger, ziekte en fysiek geweld kostten honderdduizenden van hen het leven. In veel gevallen werden de executies gemotiveerd door een verlangen naar wraak voor de wreedheden die de nazi's op Sovjetgrond hadden begaan. De omstandigheden in de Goelagkampen waren extreem zwaar. Gevangenen werkten lange uren met minimale voedselvoorziening en zonder toegang tot medische zorg. Degenen die probeerden te ontsnappen, werden ter plekke doodgeschoten en degenen die ziek werden, werden aan hun lot overgelaten. Zelfs hoge officieren werden gemarteld en bruut ondervraagd voordat ze ter dood werden veroordeeld of naar zwaardere kampen werden gestuurd. De meesten stierven in stilte, zonder proces of officieel verslag van hun dood. Pas na Stalins dood in 1953 kwam een ​​langzaam repatriëringsproces op gang. Sommige overlevenden keerden in de jaren vijftig terug naar Oost- en West-Duitsland, maar velen bleven vermist. Duitse families kregen nooit duidelijke informatie over het lot van hun dierbaren. De massale dood van Duitse gevangenen door toedoen van het Sovjetregime is een van de zwartste en minst bekende episodes van het naoorlogse Europa.