Ռուբեն Հախվերդյան-Ռեքվիեմ

ՌԵՔՎԻԵՄ Հիմա ո՜ւշ աշուն է... Ծերացած մի շուն է Թափառում խոնավ ու ցուրտ այգում: Ժանգոտ կարուսելը, Որն արդեն հոգնել է, Ինձ իմ մանկությունն է հիշեցնում: Երջանիկ ծիծաղը Արդեն քմծիծաղ է, Խռպոտած հնչյուն իմ կոկորդում, Մոլորված թռչուն մութ երկնքում: Մի ծեր շրջմոլիկը՝ դեմքով ապխտած, Նայեց աչքերիս, հայացքս կարդաց, Այդ ես հայելում տեսա ինձ հանկարծ, Որքա՜ն ինձ փոխեց այս կյանքն անիծված: Ես համտեսել եմ կեղտոտ այս կյանքը, Ապրել քեզ պես անտեր, անտուն, Մենք եղբայրներ ենք, աշնան արևը, Մեզ նույն արևն է ջերմացնում: Հիմա ո՜ւշ աշուն է, Ես քեզ դեռ հիշում եմ, Իմ խենթուխելա՛ռ ջահելություն: Հիմա ո՜ւշ աշուն է, Ես քեզ դեռ հիշում եմ, Քե՛զ, իմ վաղանցի՛կ երջանկություն: Երբ որ սերը մերն էր, Երբ որ նա մեր տերն էր, Երբ քաղաքը մեզ էր պատկանում, Մեր քաղաքը մեզ էր պատկանում: Հե՜յ, ծե՛ր շրջմոլիկ, կանգնի՛ր, մի՛ գնա, Կանգնի՛ր իմ կողքին և մի՛ հեռանա, Դու ես եմ, կարծես, գտնենք մի անկյուն, Ես քեզ կպատմեմ իմ կյանքը անտուն: Իսկ ես սիրում եմ ապրել իմ կյանքը Լքված ու մութ այս քաղաքում, Ուր ինձ հիշում են և հավատում են, Ուր իմ երգերն են դեռ երգում: Իմ ունեցածը, իմ չունեցածը Այս քաղաքում եմ ես պահում, Ուր իմ ապրածը և երազածը Դեռ իմ լեզվով եմ ես երգում: Հիմա ո՜ւշ աշուն է, Ես քեզ դեռ հիշում եմ, Քե՛զ, իմ վաղանցի՛կ երջանկություն: Երբ որ սերը մերն էր, Երբ որ նա մեր տերն էր, Երբ քաղաքը մեզ էր պատկանում, Մեր քաղաքը մեզ էր պատկանում: Հե՜յ, ծե՛ր շրջմոլիկ, կանգնի՛ր, մի՛ գնա, Կանգնի՛ր իմ կողքին և մի՛ հեռանա, Դու ես եմ, կարծես, գտնենք մի անկյուն, Ես քեզ կպատմեմ իմ կյանքը անտուն: Իսկ այս քաղաքը, որ դեռ սպասում է Զավակներին իմ կորցրած, Հոգեվարքի մեջ ասես տեսնում է Նրանց գալուստը ուշացած: Քո զավակները, որ քեզ լքել են, Կգան մի օր քեզ մոտ հանկարծ, Քանի որ կյանքը օտարության մեջ Անտանելի է, անկասկած: Հիմա ո՜ւշ աշուն է, Ես քեզ դեռ հիշում եմ, Քե՛զ, իմ վաղանցի՛կ երջանկություն: