Η Καρδιά που Δεν Ζητά

Κι αν έμεινα μονάχος στης ζωής το πέρασμα, έμαθα πως οι πληγές μου είναι ο μόνος μου καθρέφτης. Δεν ζήτησα από κανέναν να σταθεί στο πλάι μου, έμαθα να παλεύω στη ζωή μοναχός. Στα χέρια μου σημάδια από μάχες και καιρούς, κι οι νύχτες μου γεμάτες από σπασμένους ουρανούς. Φίλοι που φύγαν νύχτα σαν καπνός στον δρόμο, κι αγάπες που αφήσανε πληγές μέσα μου. Ρίξε το ζεϊμπέκικο να σπάσει η σιωπή, να βγει απ’ τις στάχτες μου ξανά η ψυχή. Δεν γονατίζω στη ζωή, κι ας πλήρωσα βαθιά, ό,τι με πόνεσε πολύ το έδιωξα μακριά. Στης νύχτας τα σοκάκια έμαθα να περπατώ, χωρίς να περιμένω κανενός το “σ’ αγαπώ”. Τα λάθη μου τα έκαψα, τα έκανα καπνό, και κράτησα μονάχα ό,τι αντέχει στον καιρό. Κι αν γύρισα απ’ το τίποτα με άδεια διαδρομή, είναι που δεν παραιτήθηκα ποτέ απ’ τη ζωή. Ρίξε το ζεϊμπέκικο να σπάσει η σιωπή, να βγει απ’ τις στάχτες μου ξανά η ψυχή. Δεν γονατίζω στη ζωή, κι ας πλήρωσα βαθιά, ό,τι με πόνεσε πολύ το έδιωξα μακριά. Κι αν με ρωτάς τι έμεινε απ’ όσα έχω ζήσει, είναι μια καρδιά που έμαθε να μη ζητά.