LINDJA E SHËN JOAN PAGËZORIT - EPISKOPI I AMANTIAS HIRËSI IGNATI

Etër të nderuar, vëllezër dhe motra me Krishtin! Gëzimi ka pushtuar sot zemrat tona, sepse sot kremtojmë Lindjen e Profetit dhe Pararendësit Joan, njeriut të shkretëtirës dhe prurësit të një lajmi të mirë për mbarë njerëzimin, të atij që përgatiti udhën që do të përshkronte vetë Fjala e mishëruar e Perëndisë dhe Atit qiellor. Në sfond paraqitet së pari një peng i madh pafëmijësia e Zaharias dhe Elisabetës, që aq shumë e dëshironin një fëmijë në vatrën e tyre familjare, të ishin si të tjerët, të kishin mundësinë të thonin: jemi edhe ne prindër. Gjithë jeta e tyre qe një shkretë e lirë, të kaluar në moshë, të lodhur dhe të rraskapitur nga vitet e gjata dhe të goditur fortë nga ai mentalitet i kohës, të privuar nga bekimi. Në sytë e izraelitëve dhe gojët e tyre, në bisedat e përditshme ndjenin që ishte si një arë plot me gjemba, ku këmbët e tyre e shkelin çdo ditë. Por plani i Perëndisë qe krejtësisht ndryshe. Ata nuk e dinin që zëri i atij që bërtet në shkretëtirë do të lindte prej tyre dhe jo në vrullin e rinisë së tyre, as në kohën e dhëndërimit e të nusërimit të tyre, por në kohën e thatësirës së moshës së thyer, nga bashkëkombasi qenë volosur si shterpa e thatë. Zaharia besnik dhe shërbëtor i Zotit kryen detyrën në tempull, djeg temjanin, lutet, adhuron dhe shërben, pavarësisht stuhive të mentalitetit dhe gojëve nga jashtë dhe brenda, ai qëndron stoik dhe besnik ndaj Perëndisë: “Zoti është kalaja ime, mbështetja ime dhe përkrahja ime.” Njeriu i sotëm ka ç'të mësojë prej qëndrimit të tij. Sa tufan, goditje, fjalë të ëmbla dhe të hidhura dëgjon veshi ynë. Por duke kundëruar Zaharinë dhe Elisabetën marrin guxim dhe ngushëllim, besnik te Perëndia, te kisha e Tij, e themelisur mbi shkëmb. Panorama ndryshon. Ëngjëlli jep një lajm të mirë që për veshët e tij tingëllon i çuditshëm, sepse mosha dhe vitet kishin bërë të vetën. Si mund të vinte një fëmijë në atë moshë dhe si mund të thyhej pafëmijësia e Elisabetës? Kjo tingëllon normale që për një njeri të asaj moshe të mos besonte në fjalë të tilla. Por Zoti e kishte vendosur që të qarat e fëmijës do të vinin në veshët e tij. Sa herë në momente të vështira të jetës sonë, madje edhe pasi kemi lexuar shkrimet e shenjta, gjendemi në të tilla gjendje, dyzimi i ngjason Zaharisë dhe nuk e besojmë që zgjidhja ndodhet pranë nesh. Por Parendesi erdhi madje në një kohë të vështirë dhe në kushte të paimagjinueshme, në një situatë kritike kudo në Izrael kishte apostazi, njerëz të lodhur nga pushtimi romak, pritje e gjatë për një fjalë të mirë nga qielli, por edhe në ato kohëra pati shpirtra të dlirë dhe të përkushtuar në ligjin e Perëndisë. Sa gëzim që solli Lindja e Joanit jo vetëm për prindërit, por deri tek të afërmit. E qara e tij, e shkruara mbi pllakë, zgjidhin gjuhën e Zaharisë. Sytë e tij njohën gëzimin dhe lotët ngazëllues, zemra e tij gufoi. Tha: Jam edhe unë prind së bashku me Elisabetën. Një burrë dhe një grua, familje dhe një fëmijë. Shkak gëzimi dhe ngushëllimi për ne të gjithë. Por gëzimi i Zaharisë nuk do të zgjaste shumë. Herodi mizor e shkoi në thikë derisa Elisabeta e vetme duhet ta mbronte dhuratën e çmuar dhe të vetmen dritë syri që ajo merr arrinë në male për të mbrojtur gëzimin e saj dhe tonin. Sa të papritura në planin e shpëtimit të Perëndisë nga gëzimi i lindjes tek arratisja e ruajtjes. Jeta jonë me Zotin në tokë sjell të papritura gjemba, situata, realitete të hidhura, por të vërteta, që për hir të ruajtjes së besimit i bashkohemi shën Elisabetës dhe marrim arratinë e maleve. Pra, në botën e lutjes, strehohemi ku gjejmë ngushëllim dhe marrim sërish fuqi. Shën Joani vjen në jetë si një shkak gëzimi. Nuk vjen thjesht si një zë nga shketëtira por si një tribunë i diellit të drejtësisë. Vjen tek ne për të na thënë që sado e madhe të jetë errësira e kësaj bote, dielli i drejtësisë që është Jisu Krishti ka gjithë fuqinë dhe dëshirën që të shpëtojë cilindo që hap zemrën e tij. Mos ki frikë o njeri i botës moderne, mos u tremb, kij kurajë; ti përballesh me realitetin e hidhur i cili të shtrëngon, por nuk e ka fjalën e fundit. Fjalën përfundimtare e ka Perëndia. Ai që na solli nga e mosqëna në të qenë e ka Ai që thotë: Ejani tek unë të gjithë ju që jeni të lodhur të munduar. Është në dorën e Atij që është i Pari dhe i Fundit, është në pushtetin e Atij që deklaron: "Merrni zgjedhën time që është e lehtë", që është zgjedha e lirisë së brendshme. E zotëron Ai që na thotë hapur: Mbretëria ime nuk është e kësaj bote. Është Ai që na flet: Unë jam Uji i Gjallë që shuaj etjen tuaj. Është Ai që na afrohet me fjalët: Jam Buka që zbriti nga qielli. Është nën mbretërimin e Atij që ndeu duart mbi kryq dhe tha: Kam etje. Sa gëzim solli lindja e Pararendësit. Na jep mundësinë të shkëputemi pak nga barra dhe mundimi i përditshëm, të jemi së bashku, të psalim, të adhurojmë, të dëgjojmë fjalën e ungjillit, të marrim pak frymë nga asfikësia e ritmit të shpejtë të përditshmërisë.