Jak nowy szlak arktyczny Chin zmienia handel światowy

Przez większą część współczesnej historii Arktyka była murem, a nie drogą. Lód uniemożliwił wysyłkę komercyjną. Mapy nawigacyjne kończyły się tam, gdzie zaczynał się zamarznięty ocean. Handel między Azją a Europą przebiegał tymi samymi południowymi szlakami przez Ocean Indyjski, Morze Czerwone i Kanał Sueski, ponieważ nie było poważnej alternatywy. To założenie już nie jest aktualne. W ciągu ostatnich czterdziestu lat letni lód morski w Arktyce dramatycznie się skurczył. W ostatnich latach pokrywa lodowa późnym latem spadła do około 4 milionów kilometrów kwadratowych, co oznacza spadek o prawie 40% w porównaniu ze średnią z lat 80. XX wieku. Ta zmiana nie tylko zmieniła mapy klimatyczne, ale po cichu otworzyła nowy korytarz na szczycie świata. Chiny zauważyły ​​to wcześnie. W 2018 r. Pekin formalnie włączył Arktykę w ramy pasa i dróg oraz wprowadził nowy termin – polarny jedwabny szlak. Pomysł był prosty. Jeśli handel światowy zależy od kilku wrażliwych wąskich gardeł, wówczas dywersyfikacja równa się bezpieczeństwu. A jeśli ze względu na zmianę klimatu wyłania się nowa trasa, Chiny chcą zająć pozycję wcześnie, a nie późno. Kiedy ludzie słyszą żeglugę arktyczną, brzmi to niejasno, jak statki wędrujące po lodzie tam, gdzie się on topi. To nie tak to działa. Istnieją określone trasy z określoną geografią, zasadami i kontrolą polityczną. Zrozumienie tych szlaków wyjaśnia, dlaczego Chiny skupiają się wyłącznie na jednym z nich. Najważniejszym szlakiem jest północny szlak morski, często skracany do NSR. Biegnie wzdłuż północnego wybrzeża Rosji, zaczynając od Morza Jałowego na zachodzie, a kończąc na Cieśninie Łożyskowej na wschodzie. Stamtąd statki wpływają na Pacyfik i płyną w kierunku Chin, Japonii lub Korei Południowej. Często usłyszysz inny termin: Przejście Północno-Wschodnie.