Αυτογνωσία

Μουσική επιμέλεια : Χατζησωτηρίου Δημήτρης Κείμενο: George Barbaris Μόνος όπως ήταν ο άνθρωπος, για χιλιάδες χρόνια. Με τον αέρα. Με τα αστέρια. Με το σκοτάδι. Με τον εαυτό του. Την πρώτη νύχτα ακούς ήχους. Πολλούς ήχους. Ένα κλαδί σπάει. Ένα φύλλο κινείται. Ένα έντομο περπατά πάνω στη σκηνή. Το πρωί ανακαλύπτεις ότι ήταν ένας σκαντζόχοιρος. Ο οποίος πιθανότατα φοβήθηκε περισσότερο από εσένα. Κοιτάς τον ουρανό. Και ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι, κάτι που στην πόλη είχες ξεχάσει. Τα αστέρια δεν είναι λίγα. Είναι χιλιάδες. Απλώς στις πόλεις τα κρύβουμε πίσω από φώτα, οθόνες και υποχρεώσεις. Εκεί αρχίζει η αυτογνωσία. Γιατί όταν σταματούν οι θόρυβοι του κόσμου, αρχίζει να ακούγεται ο θόρυβος που έχεις μέσα σου. Οι φόβοι. Οι ενοχές. Τα όνειρα που άφησες πίσω. Οι αποφάσεις που δεν πήρες ποτέ. Οι άνθρωποι που αγάπησες. Οι άνθρωποι που έχασες. Και όμως... Οι πιο δυνατές αναμνήσεις γεννιούνται συνήθως, όταν κάθεσαι ξυπόλητος σε μια παραλία, με ένα πλαστικό ποτήρι καφέ και κοιτάς τη θάλασσα, χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα. Η φωτιά έκαιγε το ίδιο. Τα αστέρια έλαμπαν το ίδιο. Η ανατολή ήταν εξίσου όμορφη. Και τότε καταλαβαίνεις, το μεγαλύτερο ψέμα, του σύγχρονου κόσμου. Ότι η ελευθερία αγοράζεται!!!!! Δεν αγοράζεται!!!!!! Κάποιο βράδυ θα ξαπλώσεις. Θα φυσάει ελαφρά. Τα κύματα θα ακούγονται μακριά. Ή ο αέρας θα περνά, μέσα από τα έλατα ενός βουνού. Θα κοιτάξεις ψηλά. Θα δεις τον Γαλαξία. Δεν θα νιώθεις ότι ξέφυγες από τον κόσμο. Θα νιώθεις ότι επέστρεψες σε αυτόν. Γιατί τελικά δεν πηγαίνουμε στο βουνό, ή στην ερημική παραλία για να βρούμε τη φύση. Πηγαίνουμε εκεί για να ξαναβρούμε, τον άνθρωπο που χάσαμε μέσα στον θόρυβο. Και αν είσαι τυχερός... Κάποιο καλοκαιρινό βράδυ... Κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια... Θα τον συναντήσεις. Καλό καλοκαίρι λοιπόν. Και αν βρεθείς μόνος, σε ένα βουνό, ή σε μια ερημική παραλία, μην φοβηθείς τη σιωπή. Εκεί κρύβονται, οι πιο όμορφες συζητήσεις της ζωής σου.