موسی غنی نژاد: فرجام بد اندیشه‌های کج

▫️دهه ۱۳۴۰ در حافظه تاریخی ایرانیان به‌عنوان «دهه طلایی اقتصاد» شناخته می‌شود. دهه‌ای که اقتصاد کشور میانگین رشد سالانه بالای ۱۰ درصد را تجربه کرد و نرخ تورم کمتر از ۳ درصد باقی ماند. ▫️این دهه با اصلاحات ارضی و انقلاب سفید در سال ۱۳۴۱ آغاز شد؛ دهه‌ایی که گرچه بخش کشاورزی در آن آسیب دید، اما، رشد صنعت در آن شتاب گرفت. آنچنان که به نظر می‌رسید ایران بعد از قرن‌ها فراز و فرود، سرانجام در مسیر توسعه قرار گرفته است. اما، عمر این مسیر طولانی نبود. ▫️با جهش درآمدهای نفتی در اوایل دهه ۱۳۵۰ ورق برگشت. کنفرانس رامسر و تأسیس حزب رستاخیز در سال ۱۳۵۳ نمادی از چرخشی بود که عملاً پایان عقلانیت اقتصادی دهه ۴۰ را رقم زد. به جای ادامه همان مسیر موفق، پهلوی دوم تصمیم گرفت «راه صد ساله را یک‌شبه برود»؛ مسیری پرشتاب که نه‌تنها دستاوردهای پیشین را تضعیف کرد، بلکه اقتصاد ایران را گرفتار بی‌ثباتی ساخت. ▫️حال پرسش بزرگ اینجاست: چرا شاه تیم برنده خود را از زمین بازی بیرون کشید؟ این همان معمایی است که همچنان ذهن پژوهشگران را مشغول کرده‌است.