dokunmadım - NefyS

“7 yıllık bir aşka ithafen…” Sözler: dokunmadım tenine bile yanaşmadım çok uğraştım kalbine bi kez yakışmadım saçına düşen rüzgârı bile kıskanırdım ellerini seyreder bakmaya doyamazdım tenine dokunmaya kıyamazdım ben çiçek koparmak gibi gelirdi sevmek bazen gözlerin geceydi, ben uyumayan şehir bir bakışın yeterdi tüm bedenim delirir hiç “kal” demedin, hiç “git” de demedin bir cümle bıraktın, ömrüme kilitledin gittiğin gün bir daha düştüm ben güçlenmemi beklerken neden kayboldun birden dokunmadım… incinir diye ellerini tutmadım bir gün gidersin diye değil bir gün üzülürsün diye konuşamadım dokunmadım… belki bu yüzden eksik kaldım sen başka birinin yanındasın ben adını kalbimde taşıdım duydum, beyazlar giymişsin bir bahar günü ben hâlâ son vedanın içindeydim o günün sen bi ömür seçerken kalabalıkların arasında ben adını saklıyodum yalnızlığımın kuytusunda şimdi bir can büyüyor içinde usulca ben hâlâ unutmaya kıyamayan adam bunca yıl geçti üstümden, iyileşmedi yara senden kalan boşluk duruyor aynı yaşta güçlü olmamı istemiştin ya… bak, hâlâ ayaktayım ama bilmediğin bir şey var insan bazen yıkılmadan da ölüyomuş nefes alıp vermek yaşamak etmiyomuş dokunmadım… incinir diye ellerini tutmadım bir gün gidersin diye değil bir gün üzülürsün diye konuşamadım dokunmadım… belki bu yüzden eksik kaldım sen başka birinin yanındasın ben adını kalbimde taşıdım sen döneceğini söylemiştin… ben beklemeyi öğrendim sen dönmedin. ben güçsüzleştim.