ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଶ୍ରଦ୍ଧାତ୍ରୟ ବିଭାଗ ଯୋଗ Chap 17/18

ଭଗବଦ୍ ଗୀତାର 17ମ ଅଧ୍ୟାୟ “ଶ୍ରଦ୍ଧାତ୍ରୟ ବିଭାଗ ଯୋଗ” ମନୁଷ୍ୟର ଶ୍ରଦ୍ଧା କିପରି ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ, ଚିନ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜୀବନଶୈଳୀକୁ ଗଢ଼ିଦିଏ, ସେଥିରେ ଗଭୀର ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ. ଏଥିରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହନ୍ତି ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମଜାତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରହେ, ଯାହା ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ରାଜସିକ କିମ୍ବା ତାମସିକ ଗୁଣଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆହାର, ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନର ମଧ୍ୟ ତ୍ରିବିଧ ସ୍ୱରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଆହାର ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ମନକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ରାଜସିକ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଆସକ୍ତି ଓ ଅତିରିକ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ବଢ଼ାଏ, ଏବଂ ତାମସିକ ଚରିତ୍ର ଅଜ୍ଞାନ, ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ଓ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦିଏ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହା ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଯେ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ନିତ୍ୟ ଆଚରଣ ଓ ପସନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଭିତର ଶ୍ରଦ୍ଧା ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ତେଣୁ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଆମକୁ ଆତ୍ମପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଶିଖାଏ — ମୁଁ କ’ଣ ଖାଉଛି, କ’ଣ କରୁଛି, କାହିଁକି କରୁଛି, ଏବଂ କେଉଁ ଭାବନାରେ କରୁଛି? ଏଠାରେ “ଓମ୍ ତତ୍ ସତ୍” ମହାମନ୍ତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧିକରଣର ଉପାୟ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି। ଏହି ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପରମ ସତ୍ୟ ସହିତ ଯୋଡ଼ାଯାଏ ଏବଂ ତାହାକୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଅର୍ଥ ମିଳେ। ସାରକଥା, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ କହେ ଯେ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସଂୟମ, ଶୁଦ୍ଧ ଆହାର, ସତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପରମ ସତ୍ୟ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ମନୁଷ୍ୟ ଆନ୍ତରିକ ସ୍ଥିରତା, ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଶାନ୍ତି ପାଇପାରେ।