Ma 154 ha. Na dzierżawy go nie stać. Na czym zarabia?

Jeszcze trzy lata temu w gospodarstwie Mateusza Cisłaka z Chrzanowa w woj. kujawsko-pomorskim funkcjonowała produkcja trzody chlewnej w cyklu zamkniętym. Utrzymywano około 80 loch, jednak właściciel zdecydował się całkowicie zmienić kierunek rozwoju rodzinnego gospodarstwa, którego historia sięga już czterech pokoleń. Dziś na 154 hektarach dominuje produkcja roślinna, a największy nacisk położony jest na nasiennictwo. Jak przyznaje rolnik, była to decyzja zarówno ekonomiczna, jak i organizacyjna. Produkcja materiału siewnego zawsze mnie interesowała. Pracujemy z Tatą we dwóch i w pewnym momencie trzeba było zdecydować, w którą stronę iść. Jak podkreśla, nasiennictwo oznacza znacznie więcej pracy administracyjnej, kontroli i dokumentacji, ale jednocześnie daje wyraźnie lepszy wynik ekonomiczny. W pierwszym sezonie sprzedałem około 130 ton materiału siewnego. Rok później już ponad 400 ton. W tym sezonie chcemy utrzymać podobny poziom. Różnica pomiędzy sprzedażą ziarna konsumpcyjnego a kwalifikowanego materiału siewnego jest ogromna. Pszenicę konsumpcyjną sprzedawałem za około 750 zł za tonę. Materiał siewny kosztował około 2400 zł netto. Oczywiście koszty też są dużo większe. Zaprawy, kwalifikacje polowe, licencje, worki, czyszczenie, paliwo, pracownicy... Najbardziej patrzę jednak na końcowy zysk z hektara. Obecnie w gospodarstwie uprawianych jest około 55 ha rzepaku, 55 ha pszenicy, 26 ha grochu, po 10 ha jęczmienia i pszenżyta oraz około 10 ha buraków cukrowych. Większość gruntów stanowią gleby III i IV klasy, a piątej klasy jest zaledwie około 2,5 ha. Choć warunki glebowe są dobre, tegoroczny rzepak nie napawa optymizmem. Więcej niż dwie tony z hektara raczej nie będzie. Problemy zaczęły się już jesienią. Było mokro i zimno, rzepak dobrze się nie rozwinął. Mimo wszystko nie zdecydowałem się go likwidować, przede wszystkim właśnie ze względu na nasiennictwo. Mateusz podkreśla również, że świadomie nie rozwija gospodarstwa poprzez dzierżawy. U nas ceny odjechały w inną galaktykę. Dzierżawy po 3-4 tysiące złotych za hektat to nie jest na mój portfel. Kilka miesięcy temu zakończono również jedną z największych inwestycji w historii gospodarstwa. Powstała nowoczesna hala o wymiarach 22 × 48 metrów z dodatkowym pięciometrowym zadaszeniem. Koszt całej inwestycji wyniósł około 1,4 mln zł. Obiekt służy przede wszystkim do magazynowania materiału siewnego, maszyn oraz środków produkcji. Zastosowano również wysokie, 2,5-metrowe ściany oporowe umożliwiające przechowywanie materiałów sypkich. Rolnik nie ukrywa swojej sympatii do marki John Deere. Pierwszym ciągnikiem tej marki był model 6930 Premium, który zastąpił Zetora 12145. To był ogromny przeskok. Później kupiliśmy CLAAS-a Ariona 540, ale z perspektywy czasu nie była to najlepsza decyzja. Obecnie najważniejszymi ciągnikami w gospodarstwie są John Deere 6215R oraz 7430 Premium. 7430 zawsze był moim marzeniem. Chodzi mi po głowie, żeby kiedyś kupić jeszcze jednego. To bardzo uniwersalny ciągnik i mam do niego ogromny sentyment. W gospodarstwie pracują również Zetor Proxima, dwa Ursusy oraz kombajn CLAAS Medion 310, który od nowości znajduje się w rodzinie i ma już 19 lat. Jeżeli chodzi o technologię uprawy, Mateusz nie zamyka się na jedno rozwiązanie. Co roku około 50-60 hektarów jest orane. Reszta wykonywana jest w technologii bezorkowej. Staramy się dobierać technologię do stanowiska i danej uprawy. Na przyszłość planów również nie brakuje. Najbliższe inwestycje to ładowarka teleskopowa oraz nowy kombajn rotorowy. Chociaż Medion nadal robi naprawdę dobrą robotę. Rolnik przyznaje, że bez kredytów rozwój byłby dziś praktycznie niemożliwy, ale... Trzeba inwestować rozsądnie. Zadłużyć się jest łatwo. Trudniej później z tego wyjść.