ختم رفقی و خصمی آیت الکرسی - آیت الله محمدرضا نکونام

ذکر، دانشی پیچیده با خاصیت‌های فراوان و گاه خطرناک است و آوردن آن همانند به دست گرفتن اسلحه‌ای است که فشنگ در آن است و ماشهٔ آن نیز کشیده می‌شود و تنها باید دید لولهٔ آن، کجا را نشانه رفته است. گفتن ذکر و استجابت دعا مثل انداختن سنگ به دسته‌ای کلاغ و گنجشک نیست؛ بلکه نیاز به آگاهی‌های دقیق و امور علمی ظریف و موشکافانه و عملیات‌های اجرایی ـ که تمامی ابعاد آن به دقت محاسبه‌شده است ـ دارد؛ محاسباتی که به اندک اشتباهی می‌تواند خانواده‌ای را ورشکست کند یا حادثه‌ای غم‌انگیز برای آنان رقم زند. ذکر، دانشی است از نفایس انفاس قدسی اولیای خدا که در هزارهٔ غیبت، به دست ساده‌اندیشانی بازیگر افتاده است که به جای حفظ جواهر، آن را بسان گردویی به بازی گرفته‌اند و از قاعده‌های علمی آن، چیزی نمی‌دانند. این امر ـ به‌خصوص در خانقاه‌ها و در میان برخی دراویش ـ بسیار شایع است و بسیاری از مرشدهای آنان، تخصصی در این رابطه ندارند و چه بسا ذکرهایی می‌دهند که شیطان در آن دخالت دارد و برخی مغیباتِ پی‌آمد آن، چیزی جز طرح شیطان برای به دام انداختن فردی ساده‌دل در دام گناهانی بزرگ نمی‌باشد. دانش ذکر، بسیار دقیق‌تر و پیچیده‌تر از دانش ریاضیات امروزی است؛ چنان‌چه غیرمتخصصان، کتاب‌های تخصصی ریاضیات را دست نمی‌گیرند؛ اما در باب ذکر، هر کسی به خود اجازه می‌دهد که دست به ذکرهای قرآن کریم برد و یا از مفاتیح‌الجنان یا کتاب‌های غریبه، چیزی بردارد و آن را دور گیرد، بدون آن‌که بداند در حال انجام چه کاری است؟ دست بردن به گزاره‌های ذکر، امری سهل و مشکل است. ظاهر آن، سهل و آسان می‌نماید و حقیقت آن ـ با ظرافت‌هایی که دارد ـ و دقت بر جمع و حفظ تمامی ابعاد آن، مشکل و صعب است و بدون مربی امکان‌پذیر نیست. منبع: دانش ذکر آیت الله العظمی محمدرضا نکونام