همه گی خنده ی مستانه کنند، لیک من گریه ی مستانه کنم

غزل گریه مستانه *پیش ما سوختگان، مسجد و میخانه یکی‌ست* *حرم و دیر و کسالت‌کده و خانه یکی‌ست* *آن‌جا که عیان است چه حاجت به بیان است؟* *پیش ما پیر و جوان، عاقل و دیوانه یکی‌ست* *همگی خنده مستانه کنند* *لیک من گریه مستانه کنم* *همه با همدم خود شاد و خوشند* *من به یاد تو و پیمانه کنم* *ای دریغا که در این گوشه عزلت شب و روز* *من با یاد تو و ناله مستانه کنم* *همچو شمعی که در این کلبه ویرانه بسوخت* *من هم ای دوست، همان گریه مستانه کنم* *عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی* *عشق داند که در این دایره سرگشته و دیوانه یکی‌ست* *گر کلامت همه کفر است و گر ایمان، صنم* *پیش ما کافر و مؤمن، همه در دانه یکی‌ست* درباره این شعر: عماد خراسانی در این غزل، تضاد میان شادی ظاهری دیگران و غم عمیق و درونی خود را به تصویر می‌کشد. او معتقد است که در ساحتِ عشق حقیقی، بسیاری از دوگانگی‌ها (مثل مسجد و میخانه یا کفر و ایمان) رنگ می‌بازند و تنها چیزی که باقی می‌ماند، اخلاص و شوریدگی است. #ai_music #ادبیات #مولانا #آهنگ #شعر_فارسی #موسیقی #hafez #عشق