Jacek Kaczmarski - "Kwestia odwagi"

To wcale nie jest takie łatwe Odłożyć dumną broń odmowy, Buntu rozpaczy szybką szablę, Hełm, który od posłuchu chronił, Pióropusz pieśni narodowych, Ostrogi krzywd nienaprawionych. Zdjąć puklerz niewzruszonych zasad Rzeźbiony w płaskie twarze Świętych, Którego wzór – po ciężkich czasach Winien być w duszy odciśnięty. To wcale nie jest takie łatwe. Zamknąć, z poczuciem że na zawsze Arsenał środków ostatecznych: Proch samopalny, cierpień lonty Do argumentów wszystkosiecznych. To wcale nie jest takie łatwe Zwinąć ostatnich redut mapę. Bo kwestią wielkiej jest odwagi W lustrze obojętnego światła Zobaczyć się bezbronnym, nagim – Istotą w istot rojowisku; Otwartą ręką przyjąć zakład O zawsze bezlitosną przyszłość. Nie wierząc w sens zbiorowej wiary Nie gardzić rasą jej wyznawców. Codziennie skromne kłaść ofiary W chramach bóstw ograbionych z blasku. To wcale nie jest takie łatwe. Być swoim własnym Światowidem, Cudzych nie wyśmiewając bożyszcz, Zdobywać współwyznawców wstydem Z prób nieporadnych bycia świadkiem: Bo przecież trwa noc długich noży Choć dziennym się maskuje światłem. Samotną nie pyszń się niemocą, Nie szukaj zbroi w arsenałach, Żyj tak byś zawsze wiedział – po co Bezcenny Ci – Kapitel Ciała. To wcale nie jest takie łatwe. Jacek Kaczmarski 21.1.1993