Αρχαία Ελλάδα, Ρωμαϊκή εποχή, Βυζάντιο, Ενετοκρατία, Τουρκοκρατία και πάλι Ελλάδα

Η βόλτα στον Ακροκόρινθο έγινε το Σάββατο 23 Μαρτίου 2025. Στην Αρχαία Κόρινθο των ηδονών, της τέχνης και των πολέμων, είναι σα να διασχίζεις στιβάδες της Ιστορίας. Είχε γράψει ο συγγραφέας Χένρι Μίλερ: «Υπάρχει κάτι πλούσιο, αισθησιακό και τριανταφυλλί στην Κόρινθο. Είναι ο θάνατος σε πλήρη άνθιση, ο θάνατος εν μέσω της λαγνείας, ξεχειλίζοντας από διαφθορά. Οι κίονες του ρωμαϊκού ναού είναι χοντροί. Είναι σχεδόν ανατολίτικοι στις αναλογίες τους, βαρείς, κοντόχοντροι, ριζωμένοι στη γη, σαν τα πόδια ενός ελέφαντα που χτυπήθηκε από αμνησία. Παντού αυτή η θαλερότητα, η υπεραναπτυγμένη, η υπερώριμη ποιότητα επιδεικνύεται, τονισμένη από ένα τριανταφυλλί χρώμα που εκπέμπει η δύση του ήλιου.» (Ο Κολοσσός του Αμαρουσίου και Πρώτες εντυπώσεις από την Ελλάδα, Εκδόσεις Μεταίχμιο). Μάρτης μήνας, γι' αυτό δεν θ' ακούσουμε λαλιές ξένων από όλο τον κόσμο, ούτε θα δούμε Γάλλους, Γερμανούς, Ισπανούς και Κινέζους με πέδιλα, ακόμα και με σαγιονάρες, κατακόκκινους από τον ήλιο, να ανεβαίνουν σαν κατσίκια με μια άνεση που ίσως είναι και άγνοια της ολισθηρής διαδρομής προς το κάστρο που ορθώνεται ακόμα, αιώνες μετά επιβλητικό, σχεδόν βλοσυρό. Αρχαία Ελλάδα, Ρωμαϊκή εποχή, Βυζάντιο, ενετοκρατία, τουρκοκρατία και πάλι Ελλάδα, όλες οι εποχές το άγγιξαν, το άλλαξαν, άφησαν τα ίχνη τους, σαν να είναι το κάστρο του Ακροκορίνθου το σώμα της ίδιας της Ιστορίας. Από την μυθολογία ακόμα, είχαμε καυγά για τη μοιρασιά της περιοχής ανάμεσα στον Ποσειδώνα και τον Απόλλωνα, με την έκταση του Ακροκορίνθου να περνάει τελικά στην Αφροδίτη. Μέσα σε ένα εντυπωσιακό τοπίο με ερείπια, κανονιοθυρίδες, δεξαμενές, μισογκρεμισμένους ναούς, τον αγέρωχο ναό του Αγίου Δημητρίου, περπατάμε με οδηγό τις γενικές ταμπέλες που υπάρχουν διάσπαρτες και σου λένε ότι βρίσκεσαι εδώ και από εδώ προς τα που μπορείς να πας. Η περιοχή είναι προστατευόμενος βιότοπος Natura 2000. Η χλωρίδα που του έχει εξασφαλίσει αυτή τη θέση, αποτελεί όμως και την πηγή έμπνευσης από την οποία οι αρχαίοι επέλεξαν σύμβολα για την τέχνη τους. Τα συναντάμε ως σήμερα: Άκανθος, η ιστορία λέει ότι ο γλύπτης Καλλίμαχος, είδε σε ένα Κορινθιακό νεκροταφείο μία άκανθο να αγκαλιάζει με τα φύλλα της ένα καλάθι πάνω σε έναν τάφο. Από εκεί εμπνεύστηκε το Κορινθιακό κιονόκρανο.. Για τις αυξήσεις μπορείτε να διαβάσετε εδώ: https://www.topontiki.gr/2023/12/19/a... Ορνιθόγαλο που βάζαν στα στέφανα του γάμου. Ορχιδέες. Κρόκοι, κίτρινοι και μωβ, αγριομενεξέδες, ανεμώνες κι' αμέτρητα αρωματικά φυτά, που με τον δυνατό αέρα κινούνται με έναν τρόπο υπνωτικό. Ο Αγιος Δημήτριος που χτίστηκε το 1611, είναι διακοσμημένος με υπέροχες οι αγιογραφίες του εκ' Ναυπλίου σπουδαίου ζωγράφου αγιογράφου Δημήτριου Κακαβά από την εποχή ανέγερσης του ναού. Περπατώντας σε αυτό το κορυφαίο έργο φρουριακής αρχιτεκτονικής στην Πελοπόννησο, συναντάς επίσης τα ερείπια των Ναών της Αφροδίτης ένα Τζαμί του 16ου αιώνα, μια δεξαμενή βυζαντινής εποχής, έναν Μιναρέ, την υπόγεια Άνω Κρήνη Πειρήνη και τον Φράγκικο Πύργο. Τελειώνω με τα λόγια πάλι του συγγραφέα Χένρι Μίλερ: «Βρίσκοµαι στην Κόρινθο µέσα σ’ ένα ροζ φως, ο ήλιος µάχεται το φεγγάρι, η γη γυρίζει αργά µε τα χοντρά της ερείπια περιστρέφεται στο φως σαν νερόµυλος που αντανακλάται σε ακίνητη λίµνη…» και με αυτό που είχε πει ο Φρανσουά Μιτεράν «Αν ήμουν πρωθυπουργός της Ελλάδας, δεν θα έκανα τίποτα που να μην περνάει μέσα από τον πολιτισμό».