धम्मपद गाथा : 188 - 192. अग्गिदत्तची कथा

#धम्मपद #बुद्धवग्गा बहुं वे सरणं यन्ति, पब्बतानि वनानि च । आरामरुक्खचेत्यानि, मनुस्सा भयतज्जिता ॥ १८८ ॥ श्लोक १८८: जेव्हा धोक्याचा धोका असतो तेव्हा लोक अनेक आश्रयस्थानांमध्ये जातात - पर्वत, जंगले, उद्याने आणि बागा आणि पवित्र वृक्षांकडे. बहुं वे सरणं यन्ति, पब्बतानि वनानि च । आरामरुक्खचेत्यानि, मनुस्सा भयतज्जिता ॥ १८९ ॥ श्लोक १८९: परंतु असा आश्रय सुरक्षित आश्रय नाही, सर्वोत्तम आश्रय नाही. अशा आश्रयाला आल्याने अस्तित्वाच्या सर्व वाईट परिणामांपासून (दुःख) मुक्त होत नाही. बुद्धं धम्मं च सङ्घं च, सरणं च गतो भवे । चत्तारि अरियसच्चानि, सम्मप्पञ्ञाय पस्सति ॥ १९० ॥ दुक्खं दुक्खसमुप्पादं, दुक्खस्स च अतिक्कमं । अरियं चट्ठङ्गिकं मग्गं, दुक्खूपसमनगामिणं ॥ १९१ ॥ श्लोक १९० आणि १९१: जो बुद्ध, धम्म आणि संघाचा आश्रय घेतो, तो मग अंतर्दृष्टीने चार आर्य सत्ये पाहतो, म्हणजेच, दुःख, दुःखाचे कारण, दुःखाचा निवारा आणि आठ घटकांचा आर्य मार्ग जो दुःखाच्या निवाराकडे नेतो. एतं सरणं खेमं, एतं सरणमुत्तमं । एतं सरणमागम्म, सब्बदुक्खा पमुच्चति ॥ १९२ ॥ श्लोक १९२: हा खरोखरच सुरक्षित आश्रय आहे; हा सर्वोत्तम आश्रय आहे. या आश्रयाला आल्यावर, सर्व दुःखांपासून मुक्त होतो. #बुद्ध #धम्म #धम्मपद #GautamaBuddha #BuddhistWisdom #Dhamma #BuddhistStories #SpiritualWisdom #DhammaForAll #DhammaForKids #BeginnerBuddhism #Mindfulness #meditation #awakening #enlightenment #AnimatedBuddhistStories