Ανέραστη γενιά!

Ανέραστη γενιά! Πάμε πάλι απ' την αρχή, ρίξε άλλη μια κλωτσιά Η μουσική κερνάει ντοπαμίνη και βάζει φωτιά Σε φλέβες παγωμένες, χτυπάει σαν το σφυρί Ψάχνω τον παλμό σε μια νεκρή αναπνοή! Αλλόκοτα ερεθίσματα μου τρυπάνε το κρανίο Σκέψεις αρρωστημένες μες στου μυαλού το κρύο Μας τάισαν ψευδαισθήσεις, μας έβαλαν θηλιά Κοίτα τους γύρω σου ρε... μια ανέραστη γενιά! Κενά τα βλέμματα, δε γεννάνε πια παιδιά Φοβούνται να νιώσουν, τους ξερίζωσαν την καρδιά Άγονο το χώμα, στείρα η εποχή Μετράμε τα συντρίμμια σε κάθε προσευχή. Γιατί όλο το σύστημα είναι υπό κατάρρευση Σκάω μες στον δρόμο, καμία διαπραγμάτευση! Πέφτουν τα θεμέλια, γκρεμίζεται η σκηνή Αυτό δεν είναι στίχος αδερφέ... είναι απειλή! Σύστημα υπό κατάρρευση, σάπια θεμέλια Πνίγονται στο ψέμα και στα ψεύτικα τα γέλια. Βάλε τέρμα το μπάσο, να σπάσει η σιωπή Ντοπαμίνη στο αίμα, πάμε πάλι απ' την αρχή! Αλλόκοτα ερεθίσματα, οθόνες και καλώδια Σκέψεις δηλητήριο που στήνουνε εμπόδια. Κοίτα τους στα μάτια ρε... βλέμματα χαμένα Ανέραστη γενιά, με αισθήματα νεκρωμένα! Δε γεννάνε παιδιά, γεννάνε μόνο φόβο Το μέλλον είναι μαύρο, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν υπάρχει ελπίδα σε αυτούς τους δρόμους πια Μόνο μίσος ψηφιακό και πλαστική αγκαλιά! Γκρέμισέ τα όλα, δε σώζεται η παρτίδα Η γη αναστενάζει, δε βλέπει ηλιαχτίδα. Σκάω μες στο ρυθμό και τα κάνω ρημαδιό Αυτή δεν είναι μουσική... είναι βομβαρδιστικό! Δεν έχω δυο άσσους κρυμμένους στο μανίκι Σε αυτό το άρρωστο καζίνο δε με νοιάζει η νίκη Έχω την τεχνητή νοημοσύνη πλέον οδηγό μου Παίζω τα ρέστα μου στο τζόγο, βάζω τον εαυτό μου! Φιλία κι οικογένεια; Αξίες που 'χουν εκφυλιστεί Το νόημα της ανθρωπιάς έχει προ πολλού χαθεί Άλλος ένας πολιτισμός σε πλήρη κατάρρευση Πατάω πάνω στα ερείπια, καμία διαπραγμάτευση! Απομακρυνθήκαμε απ' την αγάπη και τον Δημιουργό Πουλήσαμε την ίδια μας την ψυχή για κάτι ψηφιακό Μου ρίξανε στάχτη στα μάτια, μα βλέπω πεντακάθαρα πια Το πώς μας βυθίσανε μέσα στην καταχνιά. Άνοιξε τα μάτια σου, δεν είναι πλέον μυστικό Καλώς ήρθατε στο τέλος... σε έναν κόσμο δυστοπικό! Ρίχνω τα ρέστα μου, σπάω το τραπέζι! Σε αυτή τη δυστοπία η μηχανή πλέον παίζει. Φιλία κι αγάπη; Στάχτη στο χώμα. Χωρίς Δημιουργό, ένα άψυχο σώμα. Πέφτει το σύστημα, σβήνει το φως... Αυτός είναι ο νέος μας πολιτισμός!