Umykaj kochany 🤗 Historia, którą zna każda wieś 😄

Wesoła folkowa opowieść o poranku, który nie poszedł zgodnie z planem 😄🌾 Słowa mojego autorstwa, ożywione dzięki zdobyczom XXI wieku. Zachęcam do śpiewania 😄 Oj dana dana, świt po szybach tańczy, Kogut pieje z płotu, złoty ranek sączy. Cicho skrzypi ława, firanka się chwieje, A w mej ciepłej izbie ktoś od nocy grzeje. Jeszcze cień na belkach senną ciszę splata, Jeszcze ciepły oddech błądzi aż do świta. A tu nagle z sieni głos znajomy płynie: Jagna, gdzie ty jesteś? Odezwij się, dziewczyno! Zrywam się pospiesznie, chwytam białą spódnicę, W pośpiechu wiążę wstążkę, wygładzam halki lice. Grzebień trzymam w dłoni, koral z szyi dzwoni, A mój miły za piecem tylko śmiech swój chroni. Hej no, chłopcze miły, przez komorę zmykaj, Matka zaraz wejdzie, więc tu dłużej nie czekaj! Buty bierz pod pachę, czapkę chwytaj żwawiej, Bo jak cię tu zastanie, będzie nieciekawie! On się jeszcze waha, szuka swego pasa, Ja go ku drzwiom pędzę, bo się chwila skraca. Prędzej, mój kochany, nie poprawiaj stroju, Słyszę matki kroki już na końcu sionki! Świt różowi okna, pies przy płocie szczeka, A matczyny krok już coraz bliżej czeka. On przez próg umyka niby polny zając, A ja przy lustrze staję, oddech swój chowając. Matka wchodzi prędko: Czemuś taka blada? Ja poprawiam chustkę: Taka dziś pogoda. Od poranka wstałam, chciałam sprzątnąć izbę, Może tylko przeciąg rozwiał mi fryzurę. Oj dana dana, matka już nie pyta, Garnek stawia cicho, po kuchence zgrzyta. A za płotem chłopiec, skryty przy gruszy starej, Jeszcze mi ukradkiem śle uśmiech niebywały. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- © Utwór autorski. Wszelkie prawa zastrzeżone.