Terapia daremna. Kiedy medycyna nie może już pomóc

Tematem kolejnego odcinka wideopodcastu „Rozmowy Pulsu Medycyny” jest terapia daremna. Jest to pojęcie równie stare jak sama historia medycyny. Już Hipokrates, żyjący na przełomie V i IV w. p.n.e. pisał, że „lekarz nie powinien podejmować leczenia takich chorych, którzy zostali pokonani przez chorobę, przy pełnej świadomości tego, że medycyna jest w takich przypadkach bezsilna”. Wiedział on, że nie każdego pacjenta da się wyleczyć. Dzisiaj jednak terapia daremna budzi wiele emocji, a nawet kontrowersji. Prof. dr hab. n. med. Wojciech Szczeklik, kierownik Ośrodka Intensywnej Terapii i Medycyny Okołozabiegowej Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum w Krakowie, kierownik Kliniki Anestezjologii i Intensywnej Terapii w 5. Wojskowym Szpitalu Klinicznym z Polikliniką w Krakowie, wyjaśnia, że terapia daremna to stosowanie procedur, które nie przynoszą już choremu żadnych korzyści, ale mogą powodować cierpienie zarówno samego pacjenta, jak i jego rodziny. Kiedyś terminy „terapia daremna” i „terapia uporczywa” były stosowane zamiennie. Niedawno się to zmieniło. Semantyka ma tu duże znaczenie. Pojęcie „uporczywy” nie oznacza braku końcowego sukcesu. Można uporczywie o coś prosić i to otrzymać. Natomiast jeżeli mówimy, że o coś daremnie prosiliśmy, to wiadomo, że tego nie otrzymaliśmy. Tak samo jest w przypadku znaczenia tych pojęć w odniesieniu do leczenia. Terapia daremna jednoznacznie wskazuje na to, że nie będzie korzystnego efektu terapeutycznego - tłumaczy prof. dr hab. n. med. Radosław Owczuk, kierownik Katedry Anestezjologii i Intensywnej Terapii Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, prezes Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii W dalszej części rozmowy eksperci podają przykłady terapii daremnej z oddziałów intensywnej terapii, ale też oddziałów internistycznych, oraz wskazują, jak dużym problemem jest stosowanie terapii daremnej w Polsce.