چرا انقدر سخت بود این کار برای من؟!

به معنای واقعی کلمه صحبت کردن جلو دوربین و دیده شدن وبه طور کلی حضور واقعی داشتن تو فضای مجازی بسیار بسیار برای من سخت بوده و هست؛ اما دوست داشتم بالاخره از یه جایی با این ترس مقابله کنم و حضورم حس بشه ، نه اینکه فقط ببینده (از دور) باشم. من سالهای زیادی رو صرف فضای مجازی کردم از اولین سالهای اینستاگرام پیج داشتم ولی یه پیج فیک، بیشتر از ده سال هست که یوتوب میومدم اما حتی پروفایل نداشتم٫ همیشه حتی از لایک کردن و کامنت گذاشتن پست های بقیه هم فراری بودم چون نمیخواستم کسی منو ببینه و قضاوت کنه؛ حرف بقیه (بیشتر از چیزی که فکرشو بکنید) برام مهم بوده و ساعتها و بعضا سالها به نظرشون راجع به یک اظهار نظرم فکر میکردم و درگیر بودم برای همین سعی کردم در فضای مجازی نامرئی بشم اگه میتونستم حتی برای زندگی واقعی همینو انتخاب میکردم. اما دیگه همه چیز تغییر کرده من بزرگ تر شدم و باور دارم نظر بقیه فقط یه نظره و نباید روی حسی که نسبت به خودم دارم تاثیر بذاره، من خودمو دوست دارم با تمام نقص هایی که دارم. و برای رسیدن به این احساس سالها جنگیدم. نمیخوام بگم کامنت منفی ناراحتم نمیکنه چون دروغه ! اگه کامنت منفی بگیرم قلبم تند میزنه و شاید دلم بشکنه و مودم بیاد پایین ولی حداقل باعث نمیشه مثل گذشته از خودم بدم بیاد. من اومدم که یه فصل جدید از زندگیمو توی یوتوب شروع کنم جایی که بدون هیچ نقابی خود واقعیم هستم و امیدوارم دوست های خوبی پیدا کنم و حداقل به یک نفرم که شده کمک کنم تا با سختی کمتری به این مرحله از زندگیش برسه که خودش رو بدون قید و شرط دوست داشته باشه. این با ارزش ترین توانمندی هست که امروزه بهش رسیدم و بابتش به خودم افتخار میکنم.😌😊 ممنون که همراه من هستید.🫶🏻 من جیل ام و اینجا جیلامز ِ.🦒