เด็กกำพร้าบ้านป่า | ตอนที่ 1 ตามรอยธรรม หลวงปู่พุธ ฐานิโย

ในสายธารแห่งพระพุทธศาสนา ยุคกึ่งพุทธกาล แผ่นดินอีสานได้ให้กำเนิดพระสุปฏิปันโนผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบอย่างมากมาย หนึ่งในนั้น มีพระมหาเถระอยู่รูปหนึ่ง ผู้ดำเนินชีวิตด้วยความแกล้วกล้า มีดวงจิตที่ตั้งมั่นไม่หวั่นไหว และถวายชีวิตเป็นเดิมพันบนเส้นทางสายธรรมตั้งแต่ครั้งยังเป็นสามเณร ปฏิปทาของท่านประดุจดั่ง "น้ำที่เต็มแก้ว" ซึ่งผ่านการรองรับ หยาดหยดแห่งความเพียร ภาวนา และบุญญาบารมีมาเนิ่นนาน จนเมื่อน้ำนั้นเต็มเปี่ยมบริบูรณ์แล้ว ไม่ว่าจะเทใส่เข้าไปเท่าใดก็มีแต่จะล้นเอ่อไหลอาบออกมานอกแก้ว เพื่อนำไปสงเคราะห์ อนุเคราะห์ และเยียวยาโลกด้วยกระแสแห่งมหาเมตตาอันบริสุทธิ์ ดังธรรมเทศนาตอนหนึ่งที่ท่านเคยปรารภถึงชะตาชีวิตของตนเองไว้ ดั่งนักสู้ผู้เกรียงไกรว่า: “ถ้าจะพูดไปแล้ว เวลานี้เราก็เหมือนเป็นแชมป์โลก ต่อยกับกิเลสมาทุกชั้นทุกตอน ล้มลุกคลุกคลานมาเรื่อย ๆ ในที่สุดก็ชนะบ้างตามส่วนแห่งความเพียรภาวนา และบุญญาธิการ ถ้าเป็นนักมวย ก็เรียกได้ว่า แชมป์โลก ทีนี้เมื่อเป็นแชมป์ คนก็รู้จัก อามิสบูชาก็มาก ปฏิบัติบูชาก็มี เมื่อมากและมีแล้ว ก็นำออกสงเคราะห์คนยากจนเข็ญใจ โรงเรียน โรงพยาบาล สถานที่ต่าง ๆ ซึ่งจำเป็นด้วยเหตุผลด้วยเมตตา อันเกิดจากใจบริสุทธิ์จริง ๆ” และ "แชมป์โลกทางธรรม" ผู้มีดวงตาแจ่มใสและรอยยิ้มอันเมตตารูปนี้ มีนามว่า "พระราชสังวรญาณ" หรือที่พวกเราเคารพรักสุดหัวใจในนาม "หลวงปู่พุธ ฐานิโย"