Wideoblog o. Wiesława Dawidowskiego OSA | Szukając śladów Jezusa | Odcinek 26

Góra Oliwna, położona dziś we wschodniej Jerozolimie, jest miejscem mocno związanym z Jezusem. Tu Jezus znalazł swoich przyjaciół. W Betanii, na szczycie Góry Oliwnej mieszkali Łazarz, Marta i Maria. Na zboczach tej góry Jezus przekazał uczniom słowa modlitwy Ojcze Nasz. U podnóża wzniesienia znajduje się ogród Getsemani, gdzie Jezus modlił się przed męką i gdzie został pojmany. I to miejsce, Górę Oliwną, wybrał na miejsce swojego wniebowstąpienia. Trzeba zaznaczyć, że wniebowstąpienie jest jedną z najtrudniejszych prawd wiary, jednym z najtrudniejszych dogmatów chrześcijaństwa. Gdy mówimy o wniebowstąpieniu, to osoby bardzo racjonalne znajdują się w kłopotliwej sytuacji – zwraca uwagę o. Dawidowski. Na szczycie Góry Oliwnej znajduje się dawna bazylika Wniebowstąpienia, zamieniona przez wyznawców islamu w meczet Wniebowstąpienia – bo muzułmanie wierzą, że Jezus był prorokiem i że wstąpił do nieba. Wewnątrz meczetu, w podłodze, znajduje się nawet kamień, o którym przekazuje się, że z niego miał Jezus wstąpić do nieba. Wcześniejsza świątynia chrześcijańska powstała bez kopuły, którą nadbudowali dopiero muzułmanie. Dlaczego? Bo taka była w początkach chrześcijaństwa teologia. Starożytni myśleli, że Jezus niczym rakieta „wystartował” do góry z tego miejsca, wzbił się i usiadł po prawicy Ojca. Chcieli w ten sposób uniknąć skojarzenia wniebowstąpienia z jakimś rozpłynięciem się Jezusa w powietrzu niczym efemerydy – tłumaczy o. Dawidowski. Czym jest wniebowstąpienie Jezusa? Jest wydarzeniem wyjątkowym, jednostkowym, jednorazowym. Jest dopełnieniem całego dzieła Wcielenia – ono kończy dzieło Wcielenia. Tak jak Jezus Chrystus zstąpił z nieba, aby stać się Bogiem z nami, tak z powrotem wstąpił do nieba, bo to nam o sobie powiedział: Co będziecie sądzić, gdy zobaczycie Syna Człowieczego, kiedy będzie wstępował tam, skąd zstąpił? Co będzie o Nim myśleć? Czy to was zgorszy? – mówi o. Dawidowski. Wniebowstąpienie Jezusa to także wyniesienie do chwały Bożej ludzkiej natury. Aż ciarki przechodzą na myśl, że nasza ludzka natura, nasze ludzkie ciało, przeznaczone zostało do tego, aby znaleźć się w chwale Bożej, aby znaleźć się w wieczności, aby tam zaistnieć w Bogu. Wniebowstąpienie Jezusa to również przygotowanie nam miejsca do dzielenia życia w tej chwale– podkreśla o. Dawidowski. Wniebowzięcie Jezusa to rozpoczęcie przebywania Jego w Kościele na zupełnie inny sposób. Jezus wniebowzięty, siedzący po prawicy Ojca, to Jezus królujący i będący również między nami. To Jezus, który wypełnia w ten sposób obietnicę: Tam, gdzie dwóch lub trzech gromadzi się w imię Moje, tam i ja jestem pośród nich. Ten Jezus, który wstąpił do nieba, jest tym samym Jezusem, który gromadzi nas na Eucharystii, jest tym samym Jezusem, który spotyka się z nami w modlitwie, jest tym samym Jezusem, który dotyka naszego życia tu i teraz, w tej przestrzeni naszej ziemskiej wędrówki, naszej ziemskiej pielgrzymki – dopowiada o. Dawidowski.