MELEKUT - 3. Ders / 29. SÖZ - 1. MAKSAT

  / sozlerdersi   7:37 Mükafât ve mücazât, Cennet ve Cehennem’in yüzer fonksiyonlarından sadece birer tanesidir. Onlar ısı ve ışık için merkez santrallerdir. Işık Cennet’ten, ısı ise Cehennem’dendir. Hz. İbrahim’de ısısı alınmış bir ateş vardı. “Ey ateş! İbrâhîm'e karşı serin ve selâmetli ol! dedik.” (Enbiya Sûresi/69. Ayet) “Onların (münafıkların) hali, bir ateş yakan kimsenin haline benzer ki; o ateş çevresini aydınlatır aydınlatmaz Allah onların ışığını alıp, zifiri karanlıkta bırakıvermiştir.” (Bakara Sûresi/17. Ayet) Işığı alınmış, sadece ısısı olan siyah bir alev (Cehennem alevi). Toprak ve su dünyada. Işık ise yıldızlarda. O halde melekler yıldızlarda yaratılıyor. Meskenleri de yıldızlar. Nuraniyet kesbettiği nispette, insan nuraniler ile atbaşı gidebilir. 16:25 Biz üç boyutlu varlığız, iki boyutlu varlıklar ise görüntüdür (onda derinlik yok), bir de tek boyutlu varlıklar var. Mesela çizgi tek boyutludur. Çizgiyi büktüğün zaman harfler meydana gelir. Nasıl toprak şekil kazanıp insan olabiliyor, harfler de bir şekil kazanıp bir şahsiyet kazanabiliyor. Suyun katı ve sıvı ve gaz halleri olduğu gibi, mânâ da yazı ile yoğunlaştığı zaman (buz gibi) katı formda oluyor. Bir yere asmak için yazı yazıldığı zaman, hatın mânâsı kadar hattata da dikkat edilmesi lazım. Kim yazdı, abdestli miydi, zikir ehli birisi miydi? Kelime kadar kelimeyi telaffuz eden önemli olduğu gibi {*} (çünkü o anlamların hayat kazanması söyleyene bağlıdır), hattın güzelliğinden ziyade hattatın güzelliğine önemlidir. *{“Madem çok sevap istersin; ihlâsı esas tut ve yalnız rıza-yı İlâhîyi düşün. Tâ ki senin ağzından çıkan mübarek kelimelerin havadaki efradları, ihlâs ile ve niyet-i sadıka ile hayatlansın, canlansın, hadsiz zîşuurun kulaklarına gidip onları nurlandırsın, sana da sevap kazandırsın. (…) Eğer rıza-yı İlâhî ve ihlâs o havadaki kelimelere hayat vermezse, dinlenilmez. Sevap da yalnız ağızdaki kelimeye münhasır kalır.“ (20. Lem’a)} 23:20 “Adem-i rüyet, adem-i vücuda delâlet etmez. Görünmemek, olmamaya hüccet olamaz.” Pozitivist nazariyeyi çürüttüğü temel cümle bu. 23:39 “küre-i arzın hakaret ve kesafetiyle beraber bu kadar hadsiz zîruhların, zîşuurların vatanı olması” Buradaki “hakaret” kelimesini en alt boyut olarak anlamak gerekir. “Sonra onu, aşağıların aşağısına indirdik.” (Tin Sûresi/5. Âyet) 33:36 “Biz tespit edemiyoruz, o halde yok.” diyorlar. Sen teknik araçlarınla bunu tespit edememiş olabilirsin. Sen teknik araçlarınla kokuyu koklayabiliyor musun? Bir teknik araç ile kokuyu tespit edemiyor olman, kokunun olmadığı anlamına geliyor mu? “Teknolojide çok ileri gittik, halen göremiyoruz, o halde bunlar yok.” Binlerce yıllık tarihteki bütün insanlık (Roma’sı da, Yunan’ı da, Hint’i de, Çin’i de) hepsi ahmak insanlardı, cinlerden ve meleklerden bahsederken bir masal anlatıyordur. Hatta bunlardan bahsedenlerin hepsi yalancıydı, hepsi aynı yalanda ittifak etmişlerdi. Bir tek sen akıllısın, aletlerinle tespit edemediğin için olmadığını söylüyorsun. 1:02:03 Kur’an, şeytanı kendisini yükselttiği makamın çok altına çekmiştir. “Onun hilesi zayıftır, size bir şey yaptıramaz, sadece vesvese verir” demiştir ve icattan elini çekmiştir. Kötülüğün icadından şeytanın elini çekerken, hüsnün ve hayrın icadından da meleklerin elini çekmiştir. Melekler Cenâb-ı Allah’ın icraatında sadece müekkeldir (vazifelidir, memurdur). Musibetler mülkte perdedir, Hz. Azrail melekûtta perdedir (nuranî perdedir), icracı değildir. Yapan Cenâb-ı Allah’tır. Mümît O’dur. Diğerlerinde bu ismin cilvesi görünür. Menfî meselelerde şekvalar doğrudan Cenâb-ı Allah’a gitmesin diye (mesela) “deprem öldürdü” denebilir. Câizdir ve edeptendir. 1:08:58 Yirmi Dördüncü Söz’ün Dördüncü Dalı’nda nebatat ve hayvan için “istimâl edilirler” der. İnsan, melek ve cinler için ise “istihdâm edilirler” der. Çünkü “istimâl”de şuur taalluk etmiyor. 1:10:06 Hazz-ı nefisten ve cüz’î ücretlerden tecerrüt ettiğin zaman, insan da olsan melekleşiyorsun. Belki de onları geçiyorsun. 1:13:36 Dünyanın öküz ve balık üzerinde olduğuna dair hadisin te’vilini yaparken, Üstad Hazretleri kendi kanaatini serdettiği yerde, yeryüzü ile müekkel meleklerin âlem-i mîsaldeki temessüllerinin o sûrette olduğunu söylüyor. Nebevî bilgiden habersiz bir şekilde bir adam riyazetlerle metafiziğe açılsa, âlem-i mîsalde arzı boynuzları üzerinde taşıyan melek-i müekkeli görse, diyecek ki: İşte bu yeryüzü tanrısı. Onda bir ulûhiyet tevehhüm edecek. Onu putlaştıracak. İnek kültü Hindistan’a (Bakara Sûresi’nde de anlatıldığı gibi) Mısır’daki bakarperestlikten geldi. Bu yanlış anlayışların tamamı aslında melekût meselesindeki yanlış idraklerden kaynaklanıyor. “Şeytan onlara amellerini süslü gösterdi” (Nahl Sûresi/63. Âyet) Şirk; nübüvvet veya melekûtiyet veya esmâ-i İlahî hakikatlerinin deformasyonu ve dejenerasyonu ile ortaya çıkıyor. Şeytan o hakikatlere hürmette insanları ifrata sevkettirmekle, onları saptırıyor.