When Persia became Iran تغییر نام پرشیا به ایران و آریانا به افغانستان

سالها قبل از اینکه کشور سیاسی بنام ایران و یا افغانستان شکل گیرند این سرزمین ها در مجموع با نام های ایران و یا هم آریانا یاد می شده اند. در واقع هردو واژه مترادف هم می باشند و سرزمین آریایی ها معنی میدهند.    • When Persia became Iran   تغییر نام پرشیا ...   Music: https://www.bensound.com در کتاب اوستا هردو نام معادل هم قرار گرفته و هم آریانا ویج و هم ایران ویج به عنوان خاستگاه و محل سکونت قوم آریایی نامیده شده اند. هرچند که در مورد جایگاه دقیق ایران ویج یا آریانا ویج اختلاف نظر وجود دارد اما محل های پیشنهادی برای این سرزمین از خوارزم تا آذربایجان در شمال و افغانستان در جنوب گسترده است. حتی بر پایه پژوهش ویتسِل جایگاه ایرانویج ارتفاعات مرکزی افغانستان بوده است. در کتاب اوستا سرزمین آریایی ها طوری توصیف شده که در آن رودخانه و کوه قرار دارد. فرضیه بر این است که مقصد از رودخانه رود سیحون باشد و منظور از کوه همان کوه البرز است. برخی ها معتقد اند که منظور از رودخانه در اوستا رودخانه هیرمند یا هلمند می باشد. به هر حال هم رود هیرمند و هم کوه البرز در افغانستان امروزی موقعیت دارند. حکیم ابوالقاسم فردوسی در کتاب شهنامه که آنرا به سلطان محمود غزنوی تقدیم کرد بیشتر به معرفی کشور ایران یعنی آریانا پرداخته و از شهرهای ایران یا آریانا نام برده است که بیشتر آنها در افغانستان کنونی موقعیت دارند. در شهنامه از قهرمانان و پادشاهانی یاد شده که بیشتر آنها در بلخ و سمنگان امروز سکونت داشته اند. بطور مثال گشتاسب پادشاه و حکمران بلخ است که زرتشت بر او ظاهر میشود و اورا به دین خود دعوت می نماید. شهرهایی که فردوسی در شاهنامه نام برده عبارت اند از شهر بُست که در هلمند موقعیت دارد، شهر طالقان که مرکز ولایت تخار است، ولایت فاریاب، شهر بلخ، اندرآب، پنجهیر یا پنجشیر، بامیان، مولیان، بدخشان، ترمذ، بخارا، سُغد، نیمروز، هامون، کوه هندوکش، کابل و قندهار می باشند. فردوسی این مناطق را همواره به نام ایران که نام مترادف آن آریانا میباشد یاد کرده است. حال می پردازیم به تشکیل جغرافیای سیاسی بنام کشور ایران. جنگ جهانی اول و تلاش روسها، بریتانیایی ها، ترک های عثمانی و آلمانی ها برای نفوذ بر ایران و افغانستان تاثیرات عمیقی بر این دو کشور گذاشت که رویدادهای بعد از آن پیامد های این تلاش ها بودند. در جریان جنگ جهانی اول حکومت ایران بوسیله سلسله قاجار اداره می شد و پادشاه افغانستان در این زمان امیر حبیب الله بود. در زمان قاجار، کشور ایران بسیار ناتوان گردید و از بزرگی و جایگاه و آوازه آن بسیار کاسته شد. بزرگترین عامل آن این بود که کشور های دیگر متحول شده و به تکان آمده بودند اما ایران به همان حال پیشین خود باز مانده بود. قحطی بزرگی در سال 1917 تا 1919 میلادی که باعث مرگ تقریبا 10 میلیون نفر در ایران گردید نیز اوضاع را در این کشور نابسامان ساخت. با شروع جنگ جهانی اول با وجود اعلام بی طرفی در جنگ از سوی حکومت ایران بخش هایی از این کشور توسط نیروهای بریتانیایی و تا حدی روسیه اشغال شدند. در همین زمان درگیری های داخلی نیز قدرت مرکزی را در ایران ضعیف کرده بود. و در افغانستان امیر حبیب الله پسر امیر عبدالرحمن خان با تمدید معاهده پدرش یعنی معاهده دیورند و با امضای توافقنامه 1905 ادامه تسلط بریتانیا بر روابط خارجی کشورش را پذیرفته بود. با شروع جنگ جهانی اول ترک های عثمانی با گسترش پان اسلامیسم و دولت آلمان با تحریک احساسات انقلابی مناطق اسلامی به خصوص میان مردم افغانستان امیدوار بودند که آنها را دعوت به پیوستن به جهاد علیه روسها و انگلیس ها کنند. عثمانی ها و آلمانها معتقد بودند که با آغاز رستاخیزی زیر عنوان جهاد در کشورهای اسلامی و به ویژه افغانستان و هند می تواند سرنوشت جنگ را در اروپا تغییر دهد. اما بنابر دلایلی نه ایران و نه افغانستان به نفع هیچ گروهی وارد جنگ جهانی اول نشدند و اعلام بیطرفی نمودند. بعد از جنگ جهانی اول رویداد های مهمی در افغانستان و ایران به میان آمد. طوری که پادشاه افغانستان یعنی امیر حبیب الله به قتل رسید و پسرش امان الله در سال 1919 پادشاه افغانستان شد. در ایران نیز سلسله قاجار از هم پاشید و رضا شاه پهلوی در سال 1925 پادشاه ایران گردید.