Λέων της Αμφίπολης -Lion of Amphipolis.

Λέων της Αμφίπολης Το μνημείο-σύμβολο της Μακεδονικής γης. Ένα από τα κορυφαία αρχαιολογικά μνημεία-σύμβολα της Μακεδονίας θα γνωρίσουμε σήμερα σε ένα από τους πιο ιστορικούς τόπους της πατρίδας μας. Ο Λέων της Αμφίπολης είναι το σύμβολο κατατεθέν για ολόκληρο τον νομό Σερρών και δεν είναι παρά ένα ταφικό μνημείο πολεμικής δόξας και μνήμης. Το μνημείο Ο Λέων της Αμφίπολης είναι έργο του 4ου αιώνα π.Χ.. Επικρατεί η άποψη πως ήταν ταφικό μνημείο αν κι έχει αμφισβητηθεί. Το λιοντάρι έχει ύψος 5,30 μέτρα, εμφανίζεται καθιστό στα πίσω πόδια, ενώ είναι μεγαλύτερο από τον λέοντα της Χαιρώνειας. Μαζί με τα διαδοχικά βάθρα το μνημείο υπερβαίνει τα οκτώ μέτρα. Το κεφάλι του λέοντα έχει μήκος δύο μέτρα. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν πως είναι έργο του πέμπτου ή του πρώτου μισού του τετάρτου π.Χ. αιώνα. Αξιοπερίεργο είναι το γεγονός ότι δεν μνημονεύουν την ύπαρξη του μνημείου αρχαίοι συγγραφείς. Η ανεύρεση του Μνημείου Η ιστορία του περήφανου λιονταριού ,ανέκαθεν σύμβολο των αρχαίων Μακεδόνων, έμελλε να συνδεθεί και με τη νεότερη πολεμική ιστορία της Μακεδονίας. Τα πρώτα αρχιτεκτονικά σπαράγματα του λέοντα εντόπισαν Έλληνες στρατιώτες, που είχαν στρατοπεδεύσει εκεί κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1912. Τον Αύγουστο του 1916 Άγγλοι στρατιώτες κατασκευάζοντας οχυρωματικά έργα στη γέφυρα της Αμφίπολη έφεραν στην επιφάνεια μαρμάρινα κομμάτια του σώματος λιονταριού. Επιχείρησαν μάλιστα να τα μεταφέρουν ως τη θάλασσα προκειμένου να τα πάρουν μαζί τους στην Αγγλία. Ωστόσο οι βουλγαρικοί βομβαρδισμοί δεν ευόδωσαν την προσπάθειά τους. Η αναστήλωση του Μνημείου Τη δεκαετία του 30 η εταιρεία Μονξ-Γιούλεν πραγματοποίησε έργα αποξήρανσης της κοίτης του Στρυμόνα και οι εργάτες βρήκαν πραγματικά μέσα σε λάσπη του ποταμού τεράστια τεμάχια του μαρμάρινου λέοντος. Τελικά το 1937, χάρη σε πρωτοβουλία του πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα Λίνκολν Μακβή, την ιδιωτική πρωτοβουλία και τη συμπληρωματική ενίσχυση του ελληνικού κράτους η αναστύλωση του μνημείου ήταν γεγονός. Ο λαϊκός θρύλος θέλει το λιοντάρι να μην έχει γλώσσα, για να μην αποκαλύψει ποτέ τον ένοικο του τάφου.