Οικογενειακή υπόθεση - Αντώνης Βαρδής & Γιάννης Βαρδής

Αντώνης: Ποτέ μου δεν κατάλαβα πώς πέρασε ο καιρός, μια ζωή κουβάλαγα βαρύ σταυρό δικό μου. Κι αν θέλεις να μιλήσουμε, πάρε στο κινητό, θα το `χω αφήσει ανοιχτό μες στ’ αυτοκίνητό μου. Γιάννης: Διπλανό μου οικόπεδο, έρημο κι αδειανό, στο παλιό στρατόπεδο μόνος μου τριγυρνώ. Γουστάρω που τα είπαμε, μα πώς να πούμε κι άλλα απ’ το καρτοτηλέφωνο που σου τηλεφωνώ; Ρεφρέν (μαζί): Κάπου κάπου να μου γράφεις και μια κάρτα, το παρόν ποτέ δεν είναι αρκετό. Πριν τελειώσουμε, τελειώνει η τηλεκάρτα, δεν προφταίνω να σου πω πως σ’ αγαπώ. Αντώνης: Ποτέ μας δε φερθήκαμε σαν φίλοι εμείς οι δυο, δεν αναφερθήκαμε ποτέ στα περασμένα. Κι εκείνη που αγαπήσαμε τη συναντάω εδώ, σε μια φωτογραφία μας με αγκαλιά εσένα. Γιάννης: Μη μου στέλνεις πράγματα ούτε κι επιταγές, από νωρίς χαράματα πέφτουν οι διαταγές. Μα εσύ ποτέ δε σήκωνες ούτε το σταθερό σου και να μιλάω μ’ άφηνες με τηλεφωνητές. Ρεφρέν (μαζί: Κάπου κάπου...