ΜΠΙΡΜΠΑΤΟΘΑΝΑΣΩ | Μυστράς Λακωνίας

#recording_lakonia​​​ ΜΠΙΡΜΠΑΤΟΘΑΝΑΣΩ Μυστράς Λακωνίας | Τσάμικο Το τραγούδι αναφέρεται στον κλέφτη Μαντά από τα Βούρβουρα της Κυνουρίας που έδρασε προεπαναστατικά στην περιοχή της νότιας Πελοποννήσου. Προηγήθηκε χρονικά η δράση του από αυτή του καπετάν-Ζαχαριά και τοποθετείται στα τέλη του 17ου αιώνα. Σύμφωνα με την παράδοση ένας κουμπάρος του από τη γειτονική Βλαχοκερασιά τον δηλητηρίασε ρίχνοντάς του δηλητήριο στο κρασί. Από εκεί βγήκε και η έκφραση "κουμπάροι φάγαν το Μαντά, κουμπάροι και τον Ζαχαριά" που επιβιώνει μέχρι και σήμερα στην περιοχή μας. Το τραγούδι τραγουδιέται σε όλη σχεδόν την Πελοπόννησο με μικροπαραλλαγές στον στίχο και στη μελωδία. Στη Λακωνία μάλιστα εντοπίζουμε διάφορες μουσικές παραλλαγές του τραγουδιού κατά τόπους. Οι περισσότερες είναι στον ρυθμό του τσάμικου, ωστόσο έχουμε καταγράψει στη νότια Λακωνία παραλλαγές που συνοδεύουν χορευτικά το συρτό. Την συγκεκριμένη παραλλαγή κατέγραψε ο Σίμων Καράς το 1964 στο Μυστρά από τον Θεόδωρο Καρτερούλη ή Πούλο (λαουτοκίθαρο-τραγούδι, Μυστράς) και από τον Σωτήρη Τσερωτά (κλαρίνο, Κονιδίτσα Λακωνίας) και ανήκει στον αρχείο του ΚΕΠΕΜ. Ευχαριστούμε το ΚΕΠΕΜ για την παραχώρηση του αρχειακού υλικού με σκοπό την επανεκτέλεση του τραγουδιού του τόπου μας. Τραγουδά το Τμήμα Τραγουδιού Ενηλίκων της Λαογραφικής Ομάδας Λακωνίας. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στις 15/11/2025 στη Σπάρτη, στον χώρο της Πνευματικής Εστίας Σπάρτης. Ευχαριστούμε το Δ.Σ. της Πνευματικής Εστίας Σπάρτης για την ευγενική παραχώρηση του χώρου. Αρχείο: Κέντρο Ερεύνης και Προβολής της Εθνικής Μουσικής Σίμων Καράς Συντονισμός: Νίκος Μπαριάμης Φωνητική Προετοιμασία - Διδασκαλία Τραγουδιού: Δημήτρης Μαντζούρης Μουσικοί: Νίκος Τσίπας (κλαρίνο) Παναγιώτης Τσιλιμίγκρας (βιολί) Παναγιώτης Ρουσάκος (λαούτο) Ηχοληψία: Σπύρος & Ηλίας Καππάκος Βιντεοσκόπηση - Μοντάζ: Θοδωρής Παπαγεωργίου Στίχοι: Μες στον Α- Μπιρμπατοθανάσω - μες στον Άγιο Λια στη ράχη Μες στον Άγιο-Λια στη ράχη κάθετ' ο Μαντάς και γράφει Μες στον Άγιο-Λια στη ράχη κάθετ’ ο Μαντάς και γράφει. Με φανάρια με λυχνάρια, με σαράντα παλικάρια. Πάει η κόρη να περάσει, βρίσκει το Μαντά και γράφει. -Πέρασε και μη φοβάσαι και δικό μου ιταίρι θα ‘σαι. Κι όσα σου ‘χω καμωμένα στο χαρτί τα ‘χω γραμμένα, στο χαρτί και στο δεφτέρι και στο παχουλό σου χέρι.